FanFic.nl

Zooi

Alles went, behalve een vent

Eva liep met haar jas slordig dichtgeknoopt over straat. Het regende verschrikkelijk en de wind sloeg haar in het gezicht. Ze was op weg naar haar zus. Ze had troost nodig. David en zij hadden voor de zoveelste keer ruzie gemaakt, dit keer om een theelepeltje dat scheef lag. Niets leek sinds de afgelopen weken nog goed genoeg voor David, hij was ontzettend snel op zijn tenen getrapt en ontplofte om elk miezerig dingetje.
Ja, hij staat onder grote druk op zijn werk, maar dat hoeft hij toch niet op mij af te reageren! dacht Eva kwaad. En plotseling voelde ze zich ontzettend beledigd. Als David zo nodig zijn frustraties thuis moest afreageren, kocht hij maar een boksbal of zo! Eva balde haar vuisten in haar jaszakken en stapte stevig door, terwijl haar felrode haren door elkaar wapperden en af en toe haar zicht blokkeerden.
Nog tien meter en ze was bij de voordeur van het huis van haar zus. Ze stapte nog even flink door en belandde toen bij het rijtjeshuis met de donkergroene deur en raamkozijnen met dezelfde kleur. Eva drukte kort op de bel en leunde met haar schouder tegen de brievenbus. Er klonk wat gestommel vanuit de hal, daarna ging de deur open. In de deuropening stond Peter, de vriend van Suzy, Eva’s zus. ‘Ha, die Eva, kom erin, kom erin.’ zei hij vrolijk.
Eva trok in de hal haar jas uit en hing hem aan de kapstok. Het gele ding stak fel af tegen de formeel zwarte jassen van Suzy en Peter. Ze volgde Peter naar de woonkamer en ging daar op de bank zitten. ‘Hoe gaat het? Wil je iets drinken? Wacht, ik roep Suzy wel even, ze is boven in de badkamer. Blijf maar zitten hoor!’ ratelde Peter aan één stuk door. Eva lachte een beetje. Peters onstuitbare vrolijkheid zou nooit verdwijnen. Peter liep naar de hal en Eva hoorde hem roepen dat zij er was. Het antwoord van haar zus kon ze niet verstaan. Peter kwam terug de woonkamer in. ‘Had ik al gevraagd of je iets wilt drinken?’ vroeg hij. Eva knikte, ‘Koffie, alsjeblieft.’
Toen Peter drie minuten later de woonkamer weer binnenkwam met een dienblad waar drie dampende mokken op stonden, stapte Suzy ook net binnen. Ze omhelsde haar zusje en gaf Peter een zoen op zijn wang. Bij het zien van dat gelukkige tafereeltje schoten de tranen in Eva’s ogen. Zij en David maakten heel vaak ruzie, terwijl Suzy en Peter nauwelijks problemen hadden. Toen ze vijf jaar geleden, toen ze twintig was, besloot te trouwen met David, had ze het zich heel anders voorgesteld.
Ze veegde de tranen uit haar ooghoeken en zag dat Suzy naast haar op de bank was gaan zitten en haar wat bezorgd aankeek. Ze kreeg een mok aangereikt van haar zus. ‘Hé, wat is er?’ vroeg Suzy. ‘David.’ antwoordde Eva met een zucht. ‘We hadden weer ruzie. Om een theelepeltje!’ Nu ze het zei, klonk het nog stommer dan ze het onderweg al vond. Suzy drukte Eva voorzichtig tegen zich aan. ‘Eefje, toch. Heb je nog gepraat met David?’ ‘Ja, hij zei dat ik me niet moest aanstellen en vluchtte toen in zijn werk. Dat was drie dagen geleden. Toen hij vanochtend terug kwam van zijn zakenreis, was ik bezig de vaatwasser leeg te ruimen. Ik stond op het punt het bestek in de la te leggen, toen hij me begroette. Ik legde het lepeltje dat ik vast had zonder te kijken in de la. Dat zag hij en zei dat het niet goed lag. Ik antwoordde dat ik dat later wel zou doen en hij zei dat ik dat zou vergeten. Ik zei dat dat niet zo was, en toen ontplofte hij. Zomaar, uit het niets.’ gooide Eva eruit.
Peter stond op, wierp de zusjes een ‘ik-laat-jullie-wel-even-alleen’-blik toe en liep met de krant in zijn hand naar de studeerkamer, die grensde aan de woonkamer.
‘Waren ik en David maar zoals jij en Peter.’ zuchtte Eva. ‘Ach, Eva, je houdt toch van David, toch?’ vroeg Suzy. Daar moest Eva even over denken, daarna knikte ze. ‘Ja, ik hou van hem. Ik zou niet weten wat ik zonder hem moest. Ik haat het wanneer we ruzie hebben, dan ben ik zo boos. Maar niet boos op hem...’ ‘Nou dan. Praat met David.’ ‘De vorige keer wilde hij niet luisteren. Hij zei dat ik me niet moest aanstellen, dat had ik toch gezegd.’ Eva blies een pluk van haar felrode haar voor haar ogen weg. Het bleef even stil, maar plotseling begon Suzy te lachen.
‘Wat?’ vroeg Eva, lichtelijk verbaasd. ‘Ik moest ergens aan denken.’ grinnikte Suzy. ‘Waaraan dan?’ ‘Tja, koop een boksbal en onthoud: alles went, behalve een vent.’ Eva begon te lachen. Ze wist dat het een goed idee was om bij haar zus langs te gaan.

Reacties:

butcherknife zei op 7 feb 2010 - 20:02:
Ik vind dit een leuk stukje
jeweetwel- omdat het niet te dramatisch is,
maar toch leuk en luchtig, snapje?
<3

Kayley zei op 7 feb 2010 - 19:10:
Dit vond ik stiekem best grappig, terwijl het niet om mee te lachen is. Hoewel, dat was het wel. Dat einde, en dan de ruzie om een theelepeltje.
Ach, volgens mij gebeurd dit best wel vaak in het echte leven.