FanFic.nl

Far Away From Home ~F.Torres

Tim.

Sophie Carvalho
Ik keek naar een foto, een foto van Patricia en David. De trouwfoto. Hoe kan hij haar dat aandoen? Hij was vannacht laat thuisgekomen. Geen grote verrassing. Ik zag David er nog steeds niet voor aan. Hun liefde leek zo perfect, ze leken gemaakt voor elkaar. Vroeger droomde ik van zo'n man, zo'n liefde. Dan lag ik 's avonds in mij bed, denkend aan zoiets. Een heel verhaal in mijn hoofd verzinnen, wensen voor zo'n man. Later, als ik groot was. Ik zou weggaan van mijn vader. Hem nooit meer terugzien, hem achterlaten. Ik nam Lucas met me mee dan, het broertje waar ik zoveel van houd. Daarbij kwamen ook meteen mijn gedachtes aan Tim, onze ontmoeting en de dag dat alles uiteenviel.

Ik zat aan de rand van een skatepark. Ik liet mijn benen over de rand bungelen en genoot van de zon. Er ging een jongen naast me zitten. "Hoi" zei hij. Ik keek hem aan, hij was knap. Niet zomaar knap, echt knap. "Hoi..." zei ik een beetje verward. "Is dat je broertje?" vroeg hij met een glimlach, een stralende glimlach. "Ja... Hij heet Lucas". "Hoe oud is hij?" vroeg hij. "Hij is twaalf jaar oud" antwoordde ik. "Hij is goed voor zijn leeftijd" zei hij. Ik knikte, verlegen dat ik was. "Sophie!" riep Lucas en ging aan de andere kant naast me zitten. Donkerblonde plukjes kwamen onder zijn pet uit. "Zullen we wat doen wat jij leuk vind?" vroeg hij. "Voetbal?" zei ik. Hij lachte, "oké". "Dus je houdt van voetbal?" vroeg de jongen naast me. "Ja..." zei ik, met een lach op mijn gezicht. "Ik ben Tim" zei hij met dezelfde glimlach op zijn gezicht. "Ik ben Sophie". Ik keek voor me uit, in de verte kon je het strand zien liggen. Ik hield van deze plek. "Tim, wanneer gaan we die wedstrijd doen?" vroeg mijn broertje. "Morgen, ja?" zei hij. "Oké, mooi zo. Pas maar op, ik ga je dik inmaken!" zei Lucas lachend. "Doe je best" zei Tim.

Ik dacht aan de goede tijden in Portugal. Maar ook de slechte tijden, de tijden die niets met mijn vader te maken hadden. De tijd dat ik verliefd was op Tim, niet zomaar verliefd. Echt verliefd, gevolgd door liefdesverdriet.

"Sophie, je kan me alles vertellen" zei hij. Ik keek om me heen, we waren met zijn tweeën. Het was donker hier, het was ook midden in de nacht.Ik was weggeslopen van huis. Eigenlijk had ik huisarrest. "Tim, ik kan er niet meer tegen. Ik wil niet de hele vriendschap verpesten, nu het net zoveel voor me betekend. Maar ik kan er niet tegen, niet meer". Hij keek me vragend aan, ik haalde diep adem. "Volgens mij...". Hij zuchtte, "vertel het nou". "... Ben ik verliefd op je. En niet zo'n beetje ook, het spijt me". Hij keek me koud aan, zo'n 5 seconden lang. Zijn gezicht werd emotieloos en hij zei: "Hoelang al?". Ik schrok van de toon van zijn stem, zo koud. "Maanden". "En je verteld me dat niet? Ik dacht dat je me vertrouwde. Alles vertelde!" zei hij kwaad. Ik kromp ineen, "het spijt me. Ik kan er niets aan doen. Het gebeurde gewoon en ik wilde onze vriendschap niet kapot maken" zei ik. "Die vriendschap heb je sowieso kapot gemaakt. Het is niet wederzijds, Sophie". Er verschenen tranen in mijn ogen. Waar was zijn lieve karakter gebleven? Zijn mooie, zachte stem. Die warme blik. Alles aan hem was nu koud. Hij keek koud, hij praatte koud. Ik stond op, ik wilde niet huilen. Niet waar hij bij was. Ik liep weg, zonder wat te zeggen. "Sophie?" hoorde ik nog. Ik hoorde voetstappen achter me, "Sophie! Het spijt me. Ik had dit niet op deze manier...", ik liet hem niet uitpraten. "Laat me met rust, je hebt me genoeg pijn gedaan", de helft van mijn woorden stierven weg door de snikken en de tranen.

Zonder het te weten stond ik hier al langer dan de bedoeling was voor de trouwfoto van Patricia en David. Ik staarde voor me uit zonder iets te zien. Ik keek naar het voorwerp dat me uit mijn gedachtes liet schrikken. De telefoon, "Fernando" gaf de display aan. Ik slikte en nam op. "Fernando?" zei ik. "Schat, hoe gaat het?" vroeg hij. "Goed..." zei ik doods. Voordat Fernando iets kon opmerken aan mijn stem besloot ik verder te praten. "Hoe gaat het met jou?". "De trainingen gaan goed, ze zijn erg vermoeiend. Maar te doen". "Ik begrijp het" zei ik. "Gaat het wel?" vroeg hij. "Ik wou dat je hier was, ik mis je. De sfeer hier is gespannen, David was de hele nacht weg en ze hebben enorme ruzie" zei ik. "Ik wil ook bij je zijn. Nu" zei hij. Ik veegde een traan weg, een traan om niets. Ik ben een zwakkeling, altijd al geweest. Ik huil om alle kleine dingen, dingen die er niet toe doen. "Wanneer ben je thuis?" vroeg ik. "De zeventiende" zei hij. "Het is pas de twaalfde..." zuchtte ik. Op de achtergrond hoorde ik stemmen, het team. "Ik moet ophangen, de training begint" zei hij. "Oké, ik houd van je" de woorden sprak ik langzaam uit. Iedere lettergreep met beleid. "Ik ook van jou, heel veel" zei Fernando, en hing op. Wacht... Als het de twaalfde is, zou ik deze maand al ongesteld moeten zijn. Dit zou mijn tweede dag ongeveer zijn. Niets om me zorgen over te maken, hoopte ik. "Je hebt het wel vaker, vandaag of morgen zou ik het nog worden" vertelde ik mezelf, in mijn hoofd. Ik legde de telefoon terug en veegde nog een laatste traan van mijn wang.

Reacties: