FanFic.nl

Zooi

Tik, tik, tik

Ben je bang, bang, bang?
Wacht maar
Tot ik je vang, vang, vang

Al haar hele leven was Sarah bang in het donker. Ook spendeerde ze al sinds ze kon lezen elke avond in de bibliotheek. Nu ze achttien was en verhuisd naar een andere stad om te studeren, had ze geen bezorgde ouders meer om haar op te halen. Gevolg was dat ze elke avond door het donker naar huis moest. Lopend, want ze had geen fiets of auto. Het openbaar vervoer? Brr, ze moest er niet aan denken ’s avonds. Daarvoor had ze te veel enge films over criminele taxi- of buschauffers gezien.
Ook deze avond haastte Sarah zich door de donkere straten van de grote stad. Ze wilde thuis zijn. Lekker in haar bed, de enige plek waar ze zich in het donker – met nachtlampje aan – veilig voelde. Angstig bleef Sarah om zich heen kijken. Overal zag ze wel iets engs in. Dat enorme gebouw – slachthuis -, die man op de hoek – verkrachter of moordenaar -, het totaal verduisterde steegje – daar zaten vast monsters en dergelijke. En dan waren er nog de geluiden. De tikkende hakschoenen die haar al twee straten volgden, alarmen in de buurt die af en toe eens afgingen, er was zelfs gegil te horen.

Toen Sarah eindelijk voor de deur van haar appartementje stond, besefte ze dat ze de tikkende hakken niet meer had gehoord sinds de laatste straat die ze door moest. Gelukkig maar – dan was er dus niemand die haar had achtervolgd.
Zodra ze de deur open had, glipte ze haar appartement in, knalde de deur weer dicht, vergat haar jas aan de kapstok te hangen en ging direct haar slaapkamer in. Pas daar deed ze lichten aan.

De gestalte die verscholen zat in de zetel, had ze niet gezien.

Sarah trok haar jas uit en gooide hem in de hoek, waar ze hem maar liet liggen. Daarna knoopte ze haar vestje los, trok het uit, schopte haar schoenen uit, haalde de knoop van haar broek los, stroopte die van haar benen en trok uiteindelijk haar T-shirt over haar hoofd. In haar ondergoed kroop ze onder de warme dekens van haar bed.
Ze duwde op de lichtknop naast het bed en alle lichten in haar slaapkamer gingen, op het nachtlampje na, uit. Sarah draaide zich op haar zij en sloot haar ogen. Dat ze nog minstens een uur niet zou slapen, maakte haar al jaren niet meer uit.

Dat ze al die tijd bekeken werd, had ze totaal niet in de gaten.

Sarah opende haar ogen toen ze een duidelijk getik hoorde. Ze hield haar adem in en trok de dekens nog wat hoger. Het getik leek precies het hakkengetik dat haar tot voor de laatste straat achtervolgd had. Plotseling stopte het. Er klonk even wat geschuif en toen was het geluid helemaal weg.
Voorzichtig haalde Sarah adem. Ach, wat was dit ook stom. Het geluid kwam vast van buiten. En anders was het gewoon haar eigen paranoia. Ja, dat was het. Een van die twee. Niets om je zorgen over te maken dus.
Totdat ze een ademhaling hoorde, eentje die niet van haarzelf was. Sarah probeerde niet te gillen – het geluid kwam van onder haar bed. Ze begroef zich nog wat meer onder haar dekens, hopend dat die haar zouden beschermen. En toen voelde ze het.
Een ijskoude hand rond haar enkel. Ze durfde niet te kijken. Ze kneep haar ogen dicht. Zo snel als de hand rond haar enkel was gegaan, zo snel was die ook weer weg. Er klonk opnieuw geschuif en daarna twee tikjes – twee stappen.
Sarah probeerde op haar andere zij te rollen, maar werd gestopt toen ze op haar rug lag. Ze voelde twee handen, een op iedere arm, die haar tegenhielden. Daarna voelde ze de druk van een lichaam dat op haar benen was gaan zitten. Daarna voelde ze de twee ijskoude handen op haar buik. In een flits schoot er een striemende pijn over haar buik. Nagels krasten er lelijke wondjes in.
Het meisje gilde en opende haar ogen. Ze keek in het gezicht van een jonge vrouw. ‘Wat is er, meisje? Ben je soms bang in het donker?’ vroeg de vrouw. Sarah gilde nog eens. Voor ze het goed doorhad, had ze ook flinke krassen op haar rechterwang staan.
Alles wat Sarah deed, was huilen. Waarom ze niet tegenstribbelde, niet probeerde te vluchten, wist ze niet precies. Het was iets aan die vrouw. Vreselijk angstaanjagend was ze. Hoe lang dit al duurde, was ook niet duidelijk. Waarschijnlijk was het niet lang, maar Sarah kon het niet meer beseffen.

Voor Sarah het wist, had de vrouw een van de kussens op het bed in haar handen. Die drukte ze tegen Sarahs gezicht, ze sloot haar neus en mond af. Het meisje raakte in paniek. Ze probeerde te slaan en te schoppen, maar het wilde haar niet lukken.
Toen ze niet meer bewoog, haalde de vrouw het kussen weg. Sarahs ogen waren wijdopen. Ze vrouw grijnsde en ging op de bedrand zitten. Ze haalde een van haar schoenen van haar voet en draaide zich weer naar Sarah. Zonder aarzelen stak ze de naaldhak door de borst van het meisje.

Tik, tik, tik
Hier ben ik
Stik, stik, stik
Dat was ik

Reacties: