Hoofdcategorieën
xEmmaHome » Tokio Hotel » RED. » 1.
RED.
1.
Bill keek zijn kamer rond. Er miste iets. Hij kwam er maar niet op, wat dat was, wat hij nu eigenlijk miste. Hij zat al de hele dag op zijn kamer na te denken. Toen kwam hij erop. Bill sprong van zijn bed en trok de lade van zijn rode bureau. De stapel papieren die erin lag deed hem meteen glimlachen. Hij zocht naar het papier met de meest recente datum. En die was van 10 jaar geleden. Toen hij het laatste papier van toen had gevonden kreeg hij spontaan tranen van geluk in zijn ogen. De datum die op het papier stond was de gelukkigste dag van zijn leven. Toen had hij Tom terug. Hij was toen tegen hem opgelopen in de hal van de instelling. Hij had toen zijn eerste woord sinds jaren weer gezegd. Die dag was absoluut een hoogtepunt in zijn leven. Bill ging op zijn bed zitten en nam de kader die hij had klaargelegd. Omdat hij zo geconcentreerd bezig was hoorde hij Tom niet binnen komen.
“Wat doe je?” vroeg die. Bill keek verschrokken op.
“Dit blad inkaderen,” zei Bill. Hij wende zijn blik weer af en ging verder. Tom kwam langs hem zitten en nam de kader aan, met het blad erin. Tom glimlachte toen hij in het klein de datum vanonder zag staan. Ook hij was het niet vergeten. Tom legde de kader aan de kant en nam Bill in zijn armen.
“Tom, het is bijna Kerst en je weet wat ik Marie heb beloofd en nu wil ik het aan David voorstellen, maar dan moet ik hem alles vertellen, wil je asjeblieft met me mee komen?” vroeg Bill.
“Natuurlijk broertje.”
Tom wreef over Bill zijn schouder. Hij had het ergens wel zien aankomen dat Bill met deze vraag zou afkomen. Door alle psychiaters en dergelijke heeft Bill nooit zelfvertrouwen gekregen. Hij is bang om te hervallen. Dat zegt hij niet met woorden, maar Tom voelt het.
“Wanneer wil je naar David gaan?” vroeg Tom.
“Als ik dit heb opgehangen.”
Bill maakte zich los uit Tom zijn armen en nam de kader om hem op te hangen.
“Mag ik ook een exemplaar om op te hangen?” vroeg Tom.
“wil je dat?”
“Ja.”
“Waarom?” vroeg Bill voorzichtig.
“Omdat ik dat wil,” zei Tom met een glimlach. Bill gniffelde en trok zijn lade open en nam de stapel papieren eruit. Tom was niet echt verwonderd meer over de hoeveelheid. Op een regenachtige dag hadden ze die samen op volgorde gelegd.
“Mag ik de eerste?” vroeg Tom.
“Maar daar schreef ik lelijk?”
“Dat vind ik net zo prachtig en vooral de datum fascineert me,” gaf Tom toe. Bill glimlachte en nam het aller eerste blad.
“Ik heb er nog wel een kader voor,” zei Bill. Hij stond op en trok zijn rode kleerkast open. Tom bekeek zijn broertje. Hij was nog altijd geobsedeerd door de kleur rood. Een aantal maanden geleden was die weer helemaal teruggekomen. Er was een tijd dat hij enkel zwart aanbood, maar rood was weer helemaal teruggekomen. Dat combineerde hij altijd met zwart. Zeker zijn kledij. Bills haren zijn ook roetzwart en ook zijn make-up is zwart. Tom was eigenlijk totaal niet verbaasd dat zijn broertje zich zo kleedde en gedroeg. Hij was in zijn kindertijd beschadigd en dat uitte hij nu.
“Zullen we dan gaan?” vroeg Bill. Hij klonk onzeker. Tom knikte en ging eerst nog de kader met het papier op zijn kamer leggen. Die zou hij straks ophangen. Met z’n tweeën gingen ze naar David zijn kantoor. Ze waren in hun muziekstudio om nieuwe muziek te maken. Tom klopte op de deur en David antwoordde hen met een harde ‘Ja’. Bill zijn handen trilde en hield Tom tegen voor hij naar binnen wilde gaan.
“Bedankt Tomi,” zei hij voor hij Tom eens flik vast nam.
“Das graag gedaan broertje,” zei Tom.
De twee gingen naar binnen en namen plaats op de stoelen bij Davids bureau.
“Wat kan ik voor jullie doen?” vroeg hij zonder op te kijken.
“Ik wil iets vragen,” zei Bill zacht. David keek op. Dit was hij bijlange niet gewoon van Bill.
David kende Bill als een teruggetrokken, stille jongen die enkel op het podium tot leven kwam en daar zijn ding deed. In interviews kon Bill ook wel veel praten, maar hij liet liever zijn tweelingbroer of zijn mede bandleden praten. David kende Bill als iemand die niet wilde opvallen in alle opzichten. En toch viel Bill het meeste op met zijn kledingsstijl en zijn make-up. Vooral die trok de aandacht in de media. David boog zich voorover en keek de jongste Kaulitz geïnteresseerd aan.
“Wat wil je vragen?” vroeg David. Hij wist dat hij alles voorzichtig moest aanpakken met hem. Hij was er wel nooit achtergekomen waarom en hij hoopte nu ergens te weten komen wat er allemaal was gebeurt met die jongen. David was zelf vader van twee kinderen, dus wist hij wel wat van opvoeding. David wist dat er vroeger wel iets mis moest gegaan zijn met Bill, het kon niet anders.
Het werd al snel duidelijk dat Bill niet wist waar hij moest beginnen, dat had David al gezien. Hij keek met hulpvragende ogen naar zijn broer. Tom gaf hem een warm glimlachje en ging wat rechter zitten. David wende zich nu ook dat Tom want hij merkte dat ook hij er voor iets tussen zat, het viel nogal op.
“Wel, we zullen van het begin beginnen en dan bedoel ik ook echt het begin,” zei Tom. David fronste even, maar gebaarde dat Tom moest verder gaan.
“Wel, ik geloof dat we drie jaar oud waren toen onze ouders uit elkaar gingen. Er kwam een vechtscheiding van en ze wilde beide het hoedenrecht over ons beide. Uiteindelijk heeft de rechter besloten ons te scheiden. Ik ging bij onze vader wonen. Bill bleef bij onze moeder.”
David dacht na en zijn frank viel. Daarom waren er dus ook geen kinder foto’s waar ze beide opstonden. De foto’s waar ze samen op stonden begonnen vanaf hun tiende. Er waren ook wel een paar babyfoto’s, maar daartussen was er een volledig zwart gat.
“Wat proberen jullie me te vertellen jongens?”
Reacties:
Yeeeey!!
-dat is serieus nu eve het enige waar ik aan kan denken-
Yeeeeeeey!!
Yeeeeeeey!!
Oké, dit slaat nergens op
Ik hou van Billy!!
Mag ik hem als knuffel hebben??
Pleeaassee??
Ik heb net 'Obsessie' gelezen, en dit vervolg ga ik zeker ook lezen!
Snel verder?
Ik kwam online om dit te lezen, want eigenlijk is Harry Potter ook heel geil and stuff, maar goed goed goed. Ik blabbel onzin zoals altijd.
Ik ga even mijn mening geven, want daar ben ik o zo goed in -kuch-.
Wat ik het leukst vond aan het eerste hoofdstuk van het verhaal is dat je niets samenvat op een heel 'obvious' manier. Want volgens mij vat Bills obsessie met rood alles toch samen als je Tom erbij betrekt en het woord 'instelling'.
En en, ik begon te kwijlen toen je zei dat Bill de stille was, dat is wel zo realistisch ja, maar gosh, ik zie hem al zo stilletjes zitten *-*
OH, OH, I'm already in love<3