Hoofdcategorieën
xEmmaHome » Tokio Hotel » RED. » 2.
RED.
2.
Tom keek Bill aan. Via oogcontact vroeg hij als Bill zelf wilde verdergaan, of als hijzelf het woord moest voeren, maar Bill ging rechter zitten en beet op zijn onderlip. Een teken dat hij zelf wilde vertellen wat er met hem was gebeurt. David zijn frons werd dieper, zijn gedachten sloegen bijna op hol. Bill schraapte even zijn keel en nam een teug adem. Onzichtbaar gaf Tom hem een kneepje in zijn knie als boodschap van ik-val-wel-in-als-je-niet-meer-kan.
“Sinds ze Tom van me hadden afgenomen wilde ik niet meer praten. Ik weigerde ook nog maar één woord te zeggen tegen eender wie. Ik had mezelf een belofte opgelegd om nooit meer te praten tot men mij Tom terug gaf. En ik was een jaar of vijf toen onze moeder me naar een dokter bracht. Ze vond het niet normaal meer dat ik nooit meer iets zei of dergelijke. Ik was drie, dus maakte ze zich enorm zorgen. Achteraf gezien voel ik me wel schuldig over wat ik haar heb aangedaan, maar ze hadden Tom van me afgenomen en als ik daar dan weer aan denk is het schuldgevoel meteen verdwenen. Die dokter vond me gek en besloot me naar een instelling te sturen. Ik was zeven toen geloof ik. In die instelling heb ik vele angsten doorstaan en een obsessie opgebouwd. Ik was verslaafd aan Tom. Ik had nog maar een vage herinnering van zijn gezicht en die probeerde ik wanhopig te houden. Ik kon nog maar net schrijven toen ik mijn eerste blad volschreef met zijn naam. Het grappige was dat ik zijn naam beter kon schrijven als die van mij. Wat er ook nog bijkwam was dat ik verslaafd was aan de kleur rood en ergens zit dat nog wel in mij. Je hoeft maar in mijn kamer binnen te kijken je weet wat mijn favoriete kleur is. En je kan het ook zien in kleine details van mij, maar dat is nu niet belangrijk, daar moet je zelf maar achterkomen. Wat wel belangrijk was, was dat ik niet praatte, nooit niet. Ik had dus ook geen vrienden en ik haatte het zelfs om in de mensen te komen. Dan kreeg ik een paniekaanval of werd ik misselijk. Toen ik een jaar of zeven, acht was leerde ik weer voor het eerst iemand toestaan in mijn leven. Onze moeder had een nieuwe vriend en we gingen samen een weekendje op vakantie aan zee. Het was moeilijk om zulke nieuwe mensen te aanvaarden als je mensen haat. Ik paste op voor mama haar nieuwe vriend. Ik herinnerde me nog toen onze echte vader me kwam opzoeken. Laten we het erop houden dat het geen fijne ontmoeting was en daarom was ik bang voor Gordon. Ik dacht dat hij hetzelfde zou doen als Jörg.”
Bill noemde hem met zijn voornaam. Zijn vader was hij niet meer voor hem, absoluut niet. David leek er vrij kalm mee om te gaan, maar diep vanbinnen bloede zijn vaderhart toch wel. Hij had deze jongen toch wel als zijn zoon beschouwt in de tijd dat ze samen werkte.
“Maar toen ik eens doorhad dat Gordon goed was en geen kwaad in zich had zitten accepteerde ik hem, dat was voor mij al een hele stap, dat had zelfs mijn begeleidster tegen me gezegd. Ik weet nog hoe ze de avond toen ik terug in de instelling was naar me toe kwam en me zei dat ze trots op me was.
Toen ik tien jaar was, was ik eens achter de grote boom gekropen omdat Marie, mijn begeleidster, me op mijn zenuwen werkte. Ze zeurde alsmaar over praten, praten en nog eens praten. Ik weet nog hoe ik tekeningetjes maakte in het zand en hoe hard ik me wel niet had verschrokken toen Tom zijn hond naar me blafte. Zo zijn we aan de praat geraakt.
Tom vertelde luidop. Ik werkte via briefjes. Ik wist niet dat Thomas, zoals hij zich had voorgesteld, Tom was. Pas toen we in de hal van de instelling tegen elkaar opliepen knapte er iets bij mij. Sinds zoveel jaar had ik weer mijn eerste woord gezegd. Tom.
Daarna hadden we uren gepraat en merkte we dat we wel degelijk veel gemeen hadden.
Erna volgde nog vele dingen die niet zo belangrijk waren. We konden samen verder opgroeien en toen leerde Georg en Gustav kennen en van het een kwam het ander toen werden we beroemd, maar in de zomervakantie zijn ik en Tom teruggeweest naar de instelling. Ik had Marie een belofte gedaan toen ik er weg mocht. Ik zou er nog eens teruggaan als bezoeker, niet als patiënt en dat heb ik gedaan.
Ik heb Marie toen ook wel een belofte gedaan. Ik wil dingen doen voor de instelling. Zoals een kerstconcert geven daar want ik weet hoe erg kerstmis daar is en ik wil de kinderen opvrolijken begrijp je. Ik wil hen sponsoren en er voor zorgen dat het er wat mooier uit ziet, maar wat ik vooral wil is een concertje geven op kerstavond zodat ook zij een mooie kerst krijgen.”
Bill haalde adem, zijn keel was droog van het praten.
David boog voorover.
“Dat is echt een hele boterham Bill, maar ik begrijp je standpunt. Ik hoop dat je weet wat voor gevolgen dit gaat hebben?”
Bill knikte.
“De fans en de media zullen vragen hebben en ze willen weten waarom ik het doe voor juist die instelling. Misschien zal ik hen vragen beantwoorden, misschien hou ik mijn geheim voor mezelf, maar ik wilde je vertellen wat ik heb meegemaakt omdat ik het echt doodgraag wil doen. Ik weet hoe kerstmis daar is en daarom. Als het moet smeek ik je op mijn knieën om me er heen te laten gaan en dingen te regelen.”
“Daarvoor hoef je niet op je knieën te gaan,” grinnikte David. “Maar ik zal eens samen zitten met het management, maar ik wil je vragen wat ik mag vertellen en wat niet.”
Nu ging Tom aan het woord.
“Gewoon dat we gescheiden waren, dat Bill in een instelling heeft gezeten en dat we dat concertje daar willen geven, dit is niet wat iedereen hoeft te weten.
Bill heeft al genoeg meegemaakt, meer heisa moet er niet bij,” zei Tom verdedigend. Bill keek hem dankbaar aan. David merkte het op en zette zich wat beter in zijn stoel.
“Ik zal het beknopt houden, maar ze moeten wel op de hoogte gebracht worden van de instelling. Ik hoop dat je weet wat je jezelf aandoet Bill?”
Bill knikte.
“Na alles, kan ik dit ook wel aan.” Of dat hoop ik toch, dacht hij er achteraan.
Reacties:
Jij zegt in de inleiding dat mensen dit niet kunnen lezen als ze Obsessie niet hebben gelezen, maar gosh, je vat gewoon obsessie helemaal samen. Dat is super goed van je! Want ik dacht dat je dat niet zou doen en iedereen dan obsessie moest lezen [wat ze serieus ook moeten doen! -lieeeefde-<3]
En muh. Billieee<3
Ik had mezelf een belofte opgelegd om nooit meer te praten tot men mij Tom terug gaf.
Die is zo mooi <3
Joor, hier en daar zitten foutjes en je schrijft zoals Anke zegt: alsof je spreekt.
Misschien is een bèta-reader inderdaad handig aangezien ik het al een tijdje niet doe en en ja, dat zou handig zijn, want je maakt veel herhalingsfouten.
Stuur me is een mailtje en dan maak ik tijd voor de vorige hoofdstuk totdat jij een bèta-reader hebt :3
Erg mooi geschreven! Goed gedaan Bill, nu mag je een concert gaan geven!!!!!
Leuk!
Snel verder?
Awwhh, goed gedaan Bill *hug*
Ik hoop dat alles goed gaat met dat concert, en dat niemand lastig tegen Bill gaat doen...
Omg!
Je hebt er een nieuwe fan bij! Ik heb Obsession net ook in een keer gelezen en deze 2 delen ook! Gauw verder please!!!!!