FanFic.nl

RED.

3.

Al nadenkend liep Bill weer naar zijn kamer, met Tom achter hem aan. Die kon Bill zijn reactie hierop niet echt peilen. Zelf was hij onzeker over alles. Zeker over David zijn woorden.
“Ik hoop dat je weet wat je jezelf aandoet Bill?” Dat waren David zijn woorden. Tom zuchtte en ging naar zijn eigen kamer. Hij sloot de deur en ging achter zijn laptop zitten. Hij klikte het internet aan en typte automatisch de naam van de instelling in waar Bill zijn kindertijd had doorgebracht. De site was kleurrijk en aanlokkelijk. Alsof de site vroeg om je kinderen er heen te brengen. Een naar gevoel ging door Tom zijn maag. Toch ging hij verder met kijken.
Na een tijdje werd Tom misselijk van de site. Het zei allerlei dingen die niet waar waren. Bill had hem veel verteld over zijn tijd daar en het klopte voor geen meter met wat er op de site stond. Waarom heeft die instelling überhaupt een site? Vroeg Tom zich af. Hij legde zijn laptop aan de kant en zuchtte. Davids woorden spookten nog door zijn hoofd. Was het wel verstandig van Bill om dit allemaal te doen? Tom ging naar Bill. Hij moest hem duidelijk maken dat dit onbegonnen werk was. Hij klopte op Bill zijn deur.
“Binnen?” werd er zachtjes gezegd. Tom opende de deur en zag Bill op de grond zitten met een boek op zijn schoot.
“Wat doe je?” vroeg Tom.
“Kijken.”
“Waarin?”
“Hierin.”
Tom ging naast hem zitten en bekeek de opengelegde pagina. Er stond een foto van Hitler op. Tom trok een wenkbrauw op en begreep niet echt waarom zijn broertje naar een foto keek van een levensgevaarlijke Duitser. Plots klapte Bill het boek toe en legde het aan de kant. Hij stond zonder iets te zeggen op en ging aan zijn bureau zitten om daar te gaan schrijven. Tom begreep zijn broertje niet, maar zei er niets van.
“Bill, we moeten praten.”
“Waarover dan?”
“Over je idee.”
“Vind je het niet goed dan?”
“Jawel, maar David heeft me doen nadenken. Weet je echt wel wat je jezelf aandoet?”
Bill stond op. Hij stond nu oog in oog met Tom. Hij glimlachte vaag.
“Ik doe het wel alleen,” zei Bill na een korte stilte.
“Je hoeft je er niet meer mee te bemoeien of zorgen over te maken en zeg David dat hij er zich vanaf nu ook buiten houdt. Ik weet wat ik wil Tom. Ik ben misschien niet meer dat hulpeloze kind van vroeger, maar ik weet heus wat ik wil en het is niet omdat ik toen mijn mening nooit heb verkondigd, dat ik nu nog altijd zwak ben.”
Bill ging weer achter zijn bureau zitten en schreef rustig verder. Tom keek wanhopig rond. Hij wist het ook niet meer. Toch bleef hij bij Bill. Tom nam een stoel waar veel kleren oplagen en ging naast Bill zitten. Die schreef ongegeneerd verder.
“Waarom schrijf je mijn naam?” vroeg Tom voorzichtig. Bill keek op.
“Omdat ik je mis.”
Tom zijn hoofd duizelde.
“Hoezo? Ik zit toch gewoon naast je?”
“Natuurlijk Tom.”
Dat deed hem nog meer duizelen.
“Bill ben je wel oké?” vroeg Tom voorzichtig.
“Tom behandel me niet als een zeven jarig kind!”
Bill sprong op en nam Tom zijn polsen hardhandig vast.
“Bill kalm maar!” riep Tom. De blik in Bill zijn ogen stond hem niet aan.
“Het is oké,” fluisterde Tom toen hij tranen in Bill zijn ogen zag.
“Het is oké,” herhaalde hij. Tom nam Bill in zijn armen en ging op bed zitten.
“Het komt allemaal goed Bill, we zullen vrijdag samen naar de instelling gaan en wat er erna gebeurt, dat zal ons niet raken.”
“Bedankt Tomi,” zuchtte Bill. Hij klemde zich aan Toms shirt en verstopte zijn hoofd in zijn nek.

Toen Bill sliep stopte Tom hem in. Een kapotte knuffel viel hem op. Die had hij nog nooit gezien. Voorzichtig nam hij hem en bekeek hem. Hier en daar zaten er gaten in en de staart was er duidelijk half af. Het enige wat nog intact leek was het gezicht. En om dan nog specifieker te zijn, de wangen waren nog volrood. Tom ging met zijn vinger over het rode stof. Het voelde nog gloednieuw aan. Tom glimlachte om de knuffel en stopte hem voorzichtig in Bill zijn armen. Wat dan ook, de knuffel moest veel voor zijn broertje zijn, dus gaf hij ze maar gewoon terug. Tom stond op en nam het boek van de vloer waar Bill niet lang geleden nog in had zitten kijken. Tom sloeg hem open op de pagina van Hitler. Met een frons bekeek hij de pagina. Wat was er zo speciaal dat het Bill zijn aandacht trok? Normaal kon Bill nooit zijn aandacht lang op iets houden, tenzij het met muziek te maken had, maar Hitler heeft alles behalve met muziek te maken. Tom zuchtte toen hij er maar niet op kwam. Hij stak het boek terug in de boekenkast en wende zich nu tot Bill zijn bureau. Hij was normaal, zoals ieder ander zou hebben. Tom ging op de rode bureaustoel zitten en bekeek alles eens. De pot pennen viel hem op. Er zat maar één kleur in. Tom grinnikte en trok een lade open. Die zat vol met volgeschreven papieren met zijn naam op. Tom wist niet als hij dit nog wel zo leuk vond.
“Wat doe je in mijn bureau?”
Tom schrok, en gooide meteen de lade toe.
“Niets, ik zocht gewoon een wit blad,” loog Tom. Bill trok een wenkbrauw op.
“Je bent slecht in liegen Kaulitz, wat moet je hebben?”
“Niets, ach, gewoon, laat maar,” glimlachte Tom. Hij stond op, klopte zijn broertje nog eens op de schouder en ging dan weer naar zijn eigen kamer. Met nog altijd een frons liet hij zich op bed vallen. Bill leek nog altijd een obsessie te hebben. Hij was geobsedeerd door schrijven, dat was al duidelijk, maar nu nog altijd? Hij is al 21, dan doe je zulke dingen toch niet? Dacht Tom. Hij stond op en ging achter zijn laptop zitten. Misschien kon Wikipedia of Google meer vertellen.

Reacties: