FanFic.nl

RED.

6.

Het was half zeven toen Bill zijn wekker afliep. Hij glimlachte, schudde de lakens van zich af en stapte uit bed. Net toen hij zijn kast open trok kwam Tom binnen. Aangekleed en wel. Bill was verbaasd dat hij al helemaal was aangekleed.
“Ah, je bent wakker,” glimlachte die. Bill besefte opeens dat hij gewoon in zijn boxer stond en dat die omhoog was gekropen. Stilletjes hoopte hij dat geen enkele kras zichtbaar was, maar hij vreesde ervoor.
“Ik zal de tafel al klaar zetten voor het ontbijt, ga jij je nu maar douchen,” zei Tom opgewekt. Pas toen de jongen weer weg ging durfde Bill te kijken. En inderdaad, zijn boxer was hoger gekropen dan zijn krassen. Ze waren zichtbaar geweest en Tom had niets gezegd? Misschien had hij ze ook helemaal niet gezien. Daar hoopte hij toch op. Hij nam zijn favoriete skinny jeans, een zwart T-shirt en een leuk jasje. Hij nam nog zuiver ondergoed en sokken.
In de badkamer legde hij alles aan de kant en stapte dan in de douche.
Na zijn douche trok Bill snel zijn kleren aan en deed de rest van zijn ochtend rituelen. Speciaal voor vandaag deed hij nog wat glittertjes op zijn zwarte oogschaduw. Niet super opvallend, maar als je er op lette zag je het wel.
Zoals Tom had gezegd had hij de tafel al helemaal klaar gezet.
“Dat ziet er lekker uit,” glimlachte Bill. Hij schoof aan tafel en taste onmiddellijk toe. Tom grijnsde en ging ook zitten en nam een boterham om daar kaas tussen te leggen.
“Ben je er klaar voor?” vroeg Tom. Bill knikte en nam een grote hap van zijn boterham met jam.
“Ik ben ook wel doodnerveus,” grinnikte hij.
“Dat kan ik best wel begrijpen.”
Bill at de rest op en begon al af te ruimen. Tom hielp hem erna en ging zijn schoenen zoeken. Zijn tweeling was al vijf minuten klaar toen hij zijn eerste schoen vond.
“Doe door!” bromde Bill.
“Kalm aan, we hebben tijd.”
“Niet!”
“Jawel en we moeten toch eerst nog naar die ene winkel omdat jij nog iets moet kopen voor Marie en daar heb ik al een uur extra voor gerekend zodat we zeker de tijd zouden hebben. We zijn volledig op schema, maak je geen zorgen.”
Bill zuchtte, ging niet op Tom in en ging alvast de autosleutels nemen.
Tom was dan uiteindelijk toch klaar zodat ze konden vertrekken. Bill kroop op de bijrijders zit en overhandigde de sleutels aan Tom.
“Heb je al iets in gedachte om te kopen?”
“Nee, eigenlijk niet, ik zie het in de winkel wel.”
“Oké, maar ook weer niet te lang zoeken hé,” lachte Tom plagerig. Bill draaide met zijn ogen en ging dan naar buiten kijken hoe dat de bomen voorbij raasde.

Bill kreeg sterretjes in zijn ogen toen hij de enorme teddybeer zag staan in de winkel.
“Die is perfect!” kirde hij. Tom draaide met zijn ogen nam de enorme teddybeer en droeg hem naar de kassa om hem, natuurlijk, te betalen.
“Denk je dat ze hem leuk zal vinden?” vroeg Bill toen ze weer in de auto zaten.
“Ze moet wel”, lachte Tom. Bill keek nog eens op de achterbank om het enorme ding te bekijken. Hij zag er ongelofelijk zacht uit.
“Ben jij zenuwachtig?” vroeg Bill aan Tom. De jongen keek Bill voor een paar seconden aan en richtte zijn blik dan weer op de weg.
“Eigenlijk wel, niet echt om het feit dat we gaan optreden, maar om de pers en dergelijke. De instelling had een paar dagen geleden laten weten op hun site dat wij zouden komen en waarschijnlijk hebben mensen het al gelezen.”
“Daar ben ik ook het meest zenuwachtig om, eigenlijk,” gaf Bill toe. Hij keek nu uit het raam en staarde naar de bomen die voorbij gingen.
“Denk je dat ze iets slechts over je gaan zeggen?”
“Ik ben er eigenlijk vrij zeker van. Ik heb het vervelende gevoel dat ze er alles aan gaan doen om alles te weten te komen. Tot op het detail. En alles wat ik niet vertel zullen ze wel aan de instelling vragen en misschien wel mijn medisch dossier stelen.”
“Overdrijf je niet met dat laatste?”
“Tom, je weet goed dat de media tot veel in staat is. Ze leven om een beroemdheid zijn leven al dan niet zuur te maken. Het enige waar zij naar kijken is geld en hoeveel hun boekje verkoopt.”
Tom wist dat Bill gelijk had en het idee dat zijn broertje zichzelf in de nesten werkte maakte hem wel bezorgd. Hij wilde niet dat de media zijn broertje vanbinnen zou vermoorden.
Tot hun grootste vrees stonden er allerlei mensen voor de ingang. Bill zijn lippen vormde een dunne streep en het leek wel alsof hij zich mentaal zat aan te moedigen. Tom haalde diep adem, zei een schietgebedje en wenste dat ze toch bodyguards hadden meegenomen.
Bill haalde ook nog eens diep adem en volgde Tom naar de ingang. Die maakte zich breed en gaf de media een blik van als-jullie-hem-iets-aandoen-maak-ik-jullie-kapot. Bill verschuilde zich wat achter Tom, maar ging weer langs hem lopen toen ze eens binnen waren. Marie stond hen al op te wachten en glimlachte toen ze Bill zag.
“Je ziet er goed uit,” zei Marie.
“Jij ook,” grijnsde Bill. Hij overhandigde de enorme teddybeer.
Marie lachte en bedankte hem door hem een knuffel te geven.
“Hij is enorm schattig,” zei ze. “En zullen we naar mijn kantoor gaan, daar is het iets rustiger.”
De tweeling knikte en volgde Marie naar haar kantoor.

Reacties: