FanFic.nl

Zooi

Ariana

Mila zat in de vensterbank van het enige raam in de slaapkamer, die ze deelde met haar zus Camilla. Dat ze haar kamer moest delen, vond Mila niet erg. Ze was er simpelweg aan gewend. Bovendien was er ook niet zo veel ‘delen’ aan: Camilla kwam meestal alleen naar hun kamer om te slapen. Mila’s kant van de slaapkamer was dan ook heel persoonlijk ingericht - inclusief rommel – terwijl Camilla’s kant vrijwel niets persoonlijks had.
Mila zuchtte en liet haar hoofd op haar handen steunen. Tante Lizzy had deze ochtend gebeld. Het ging slecht met Mila’s nicht Ariana. Ze lag in het ziekenhuis. Tante Lizzy had verteld dat Ariana bijna dood was geweest na een overdosis nogwattes. De naam van de drugs had Mila niet onthouden. Blijkbaar gebruikte Ariana het al langer. Tot vanochtend wist Mila van niets. Ze had haar nicht al een hele tijd niet gezien.
Ze vroeg zich af of haar ook zoiets zou kunnen overkomen. Verslaving. Mila dacht van niet. Ze deed geen van de ‘gebruikelijke’ dingen die tot verslaving leiden. Ze dronk maar af en toe, ze gebruikte geen drugs en at niet veel meer of minder dan het gemiddelde meisje van haar leeftijd. In die opzichten was ze dus heel gewoon.
Haar moeder zei wel vaak dat Mila te veel nadacht. Was ze dan verslaafd aan denken? Mila lachte. Niemand kon toch leven zonder te denken? Maar wat als het echt te ver ging? Zou dat kunnen? Dat je jezelf kwijtraakt in je gedachten, of zoiets.

‘Hé,’ hoorde Mila Camilla zeggen, ‘heb je het gehoord van Ariana?’ Camilla ging op haar bed zitten. Mila knikte en draaide zich om naar haar zus. ‘Ja, ik zat erbij toen mama aan de telefoon was.’ antwoordde ze. Camilla snoof. ‘Wat vind jij daar nou van?’ vroeg ze. Mila haalde haar schouders op. ‘Weet ik niet. Ik ken niet het hele verhaal. Eigenlijk alleen maar wat tante Lizzy vertelde over het ziekenhuis.’ zei ze. ‘Nou,’ zei Camilla, ‘ik vind het maar stom. Iedereen weet dat je van de drugs af moet blijven.’ Mila trok een wenkbrauw op. ‘Dus je vindt het niet mogelijk zielig voor Ariana? Wie weet wat haar ertoe gedwongen heeft eraan te beginnen!’ riep ze.
Camilla maakte een afkeurend geluid. ‘Met jou valt ook niet goed te praten.’ zei ze. ‘En dat zeg jij dan.’ vuurde Mila terug. Camilla rolde met haar ogen. ‘In ieder geval, mama vroeg of ik aan jou wilde vragen of je vanavond mee wil naar het ziekenhuis, Ariana bezoeken.’ zei ze toen. ‘Zeg maar dat ik mee ga.’

Eigenlijk was verdwalen in je gedachten best fascinerend. Mila sloot haar ogen en liet de beelden die haar zich in haar hoofd vormden voorbij gaan. Wat voor mooie verhalen zouden daarover te schrijven zijn? Vast heel veel. Zou een verhaal schrijven, of in ieder geval maken, ook een soort verdwalen in je hoofd zijn? Dan zouden alle schrijvers dus verslaafd zijn aan denken. Als je verdwalen in je gedachten zo zou noemen. Hoewel, verdwalen is niet hetzelfde als jezelf kwijtraken.
Mila opende haar ogen. Misschien dacht ze echt wel te veel. Ach, niemand had er ooit echt last van. Zelfs haar moeder niet.
Ze zwaaide haar benen van de vensterbank af en sprong op de grond. Met een sierlijke sprong stond ze voor haar boekenkast. Ze tikte een paar boekenruggen aan en koos tenslotte een dikke paperback met een paarse kaft. Met het boek vertrok ze naar beneden.
In de grote woonkamer maakte Mila het zich comfortabel in een van de zetels. Broer Carlo zat met zijn laptop op de bank. Mila vroeg zich niet eens meer af waarom hij het nodig vond om de televisie ook aan te hebben. Ze sloeg het boek open en begaf zich in de wondere wereld waarover het boek vertelde.

‘Mila!’ riep Camilla. Haar zus reageerde niet. En dus riep ze nog een keer. ‘Mila! Hé!’ Dit keer keek ze wel op van haar boek. ‘Wat is er?’ vroeg ze. Camilla glimlachte. ‘Sorry van daarstraks. Je had gelijk.’ zei ze. ‘Dank je. Wat bracht je op andere gedachten?’ vroeg Mila, en ze glimlachte. ‘Liza, ze was het met je eens en zei dat ik dingen niet zo van een kant moest zien.’ legde Camilla uit.
Op dat moment hoorden ze Lorenzo vanuit de keuken roepen dat het avondeten klaar was. Mila legde haar boek op tafel, Carlo zette zijn laptop ernaast en Camilla deed de televisie voor hem uit.

Ariana zag er nogal ingepakt uit onder de witte ziekenhuisdeken. Ook oogde ze ziek: ze was bleek, had enorme wallen onder haar ogen en haar lippen waren gescheurd. Toch glimlachte ze toen ze Mila zag. Een beetje ongemakkelijk begroette Mila haar nicht. Florian stak zijn hand op en haar moeder viel gelijk in een bezorgd “ooooch, meisje toch!”.
Ariana keek naar Mila. ‘Ik breek niet, hoor. Ook al zie ik er nu wel zo uit.’ zei ze, en ze lachte. Mila lachte terug en gaf haar nicht een onhandige knuffel. Ariana voelde toch wel breekbaar. Ook tante Lizzy scheen het niet met haar dochters uitspraak eens te zijn, zo bezorgd keek ze vanuit de stoel naast het ziekenhuisbed.
In gedachten werd Mila het toen met zichzelf eens. Denken kon geen verslaving zijn. Van denken kon je er nooit zo ziek uit gaan zien.

Reacties: