FanFic.nl

Zooi

Alleine Zu Zweit

Alleine Zu Zweit - Lacrimosa

Voet, tenen, spitzen. Voet, tenen, spitzen. Voet, tenen, spitzen. Armen spreiden, armen bij me. Armen spreiden, armen bij me. Armen spreiden, armen bij me. Tollen, tollen, tollen. Ik controleerde het open en dicht gaan van mijn ogen, zodat ik niet duizelig zou worden. Ik danste en danste en danste.
De dans was los, wild en puur, maar gecontroleerd, zoals alles bij ballet. Ik danste meisjesachtig: wild, maar elegant. De danser tegenover me jongensachtig: wilder dan ik, minder elegantie, meer kracht. Op de muziek na, was het doodstil in het lokaal. Dat was wat deze dans met je deed – of in ieder geval met de jongens en meisjes in mijn balletklas.
Pas, voet, tenen, spitzen. Pas, voet, tenen, spitzen. Pas, voet, tenen, spitzen. De jongen deed hetzelfde, maar in plaats van elegant, krachtig. We wisselden van plaats door met een flauwe boog langs elkaar heen te draaien. Onze handen reikten naar elkaar, maar raakten elkaar niet. Ik hoorde iemand zuchten.

Ik stelde me bij deze dans altijd een stel – een echtpaar, misschien – voor dat al lang geleden de nieuwigheid van hun liefde was verloren. Het einde was zogezegd in zicht. Het enige wat ze nog hadden was puurheid. Naaktheid in de liefde. Momenten waarop ze compleet zichzelf waren. Ik stelde me voor dat ze alleen maar dan nog echt verliefd waren.
Voor de rest stelde ik me voor dat het stel het nog steeds wel probeerde, maar hoe meer ze dat deden, hoe verder ze van elkaar verwijderd raakten. Dat waren de momenten dat ze hun handen naar elkaar uitstaken, maar twee tellen later stonden ze nog verder van elkaar vandaan.

Ik wist niet of mijn voorstelling aan de muziek lag, of aan de dans, of een combinatie ervan. Ooit had ik in mijn hoofd dit verhaal bij deze dans gemaakt. Op die manier dans ik beter – althans, dat denk ik -, als ik er een duidelijk verhaal bij in mijn hoofd heb.
En dat verhaal dansten we – of ik – dan. Een stel, om elkaar heen dansend. En in het midden van het lied, het moment waarop de muziek het breedst, hardst, meest dramatisch was, bestond die puurheid. Hun naaktheid bestond dan en hun liefde was compleet. Op dat moment smeekten ze elkaar om hun liefde, omdat het met hun eigen proberen niet lukte elkaar te bereiken.
Het was het moment waarop we onze handen naar elkaar uitstaken en die elkaar werkelijk raakten. Dan trok de jongen mij naar zich toe en tolde ik op mijn spitzen zijn armen in. Verolgens werd ik opgetild, voor mijn gevoel hoog de lucht in. Zijn handen op mijn heupen, mijn handen om zijn armen geklemd.
Het enige moment in de dans waarop we elkaar aanraakten. Het moment van puurheid, waarop het stel bestond als geliefden. Het moment waarop ze met elkaar dansten, niet om elkaar. Het moment waarop ze elkaar weer even gevonden hadden.



Waar de dans echt over ging, wist ik dus niet. Ik wist ook niet of het me ooit was verteld: in dat geval was ik het vergeten. En anders had ik het verhaal in mijn hoofd hier en daar vast aangepast. Maar voor mij was deze dans zoals ik hem voorstelde goed, zo kon ik hem met al mijn gevoel dansen.
Weer op de grond. Voet, tenen, voet. Tenen, spitzen, voet. Tollen, tollen, tollen. Alleen. Ik was weer alleen. Niet meer samen. We waren met zijn tweeën alleen. We dansten minder wild, straalden minder puurheid uit – in mijn beleving, dan. De geliefden waren hun compleetheid en hun gezamelijke puurheid weer kwijt.

Ik knipperde met mijn ogen en focuste. De jongen, Daniël, en ik bogen. Onze klasgenoten klapten beleefd. De lerares, “madame�, knikte met een glimlachje. Ik glimlachte beleefd terug. Daniël fluisterde een “goed gedaan� en ik glimlachte ook naar hem. De dans was ten einde. De – al dan niet zogenaamde – liefde van het stel ebde weg uit het lokaal. Met geruisloze passen keerde ik terug naar mijn plaats tegen de muur.
Ik was altijd blij om met Daniël te mogen dansen: hij snapte mijn verhalen. Als hij na de les buiten op het muurtje ging roken, zat ik vaak naast hem. Hij woonde bij mij in de straat, dus we gingen altijd samen naar ballet. Daniël reken ik overigens niet tot mijn beste vrienden, want we kennen elkaar alleen van ballet – de verhalen die ik maak horen daar gewoon bij.

Plots hoorde ik iemand met zijn vingers knippen. ‘Mila,’ zei madame, ‘stop eens met dromen. Ik wil dat je oplet.’ Ik keek op. ‘Maar ik droomde niet,’ mompelde ik, zodat niemand het hoorde, ‘ik was gewoon aan het denken.’
Ik glimlachte toen ik me bedacht dat mijn moeder zelfs van mijn balletverhalen zou vinden dat ik er te veel over nadacht. Ach, zolang ik en mijn denken niet werden zoals het stel uit de dans, vond ik het allemaal prima. Dan kon het me niet schelen wat mijn moeder ervan vond, zoals het het stel waarschijnlijk ook niet had kunnen schelen als hun ouders in het begin van hun liefde bezwaar hadden gemaakt.

Reacties:

Er zijn nog geen reacties op dit verhaal.