FanFic.nl

Don't Walk Away

[1]

Het toeval dat hij bij het horen van het lied in de spiegel keek, toverde een flauwe glimlach op zijn gezicht. Goed, misschien kwam er niet al teveel toeval bij kijken – het nummer was immers grijs gedraaid op zijn iPod, hij luisterde het lied ogenschijnlijk minstens één keer per dag. Maar toch. Toeval klonk altijd leuk, dus waarom hield hij het er gewoon niet op dat er toeval aan te pas was gekomen?
Elijah staarde nietszeggend in de spiegel, van zijn warrige, bruine haren naar zijn vermoeide, bruine ogen. Slaaptekort. Heel veel slaaptekort. Godzijdank was de drukke periode bijna over en zaten er nog maar een paar examens en deadlines voor projecten aan te komen. Twee examens, om precies te zijn, en één boekverslag. Dat was vast nog wel te doen voor hij in zou storten.
Hij scheurde zijn blik met moeite van zijn spiegel los, verliet zijn badkamer en greep zijn boekentas van de grond; die hij over zijn schouder slingerde, waarna hij zijn slaapkamer uit wandelde en de overloop op stapte.
Een frons en een blik op zijn horloge vertelden dat hij zwaar aan het twijfelen was of hij in twee minuten nog een soortement van fatsoenlijk ontbijt naar binnen kon werken. Waarschijnlijk niet – als hij ontbeet, deed hij dat op zijn gemak, niet op een hap-slik-weg manier. Zijn rommelende maag smeekte hem echter om toch maar vlug iets te eten. Nog een blik op zijn horloge vertelde hem dat hij daar geen tijd meer voor had; hij moest nu het huis verlaten, anders kwam hij te laat voor school.
Om toch maar iets te eten, pakte hij een appel van de fruitschaal die ter decoratie – en als stimulans, aangezien zijn moeder haar kinderen probeerde aan te moedigen om wat gezonder te gaan eten, ook al aten ze relatief gezond; vergeleken met leeftijdsgenoten – in het midden van de massief eikenhouten tafel stond. Na de appel nog af gespoeld te hebben onder de kraan, haastte hij zich in vijf grote stappen naar de voordeur en trok die achter zich dicht, waarna hij aan zijn – eveneens haastige – wandeling naar de bushalte begon.

Hij was maar net op tijd, de laatste passagier, een laatstejaars van zijn school, stapte net in toen hij de bus in schoot.
Toen hij eindelijk zat, had hij tijd om op adem te komen en in zijn tas op zoek te gaan naar zijn iPod en een stel oortjes. Na een zoektocht die hooguit een halve minuut had kunnen duren, wist hij het voor elkaar te krijgen om het apparaat plus oortjes van de bodem van zijn tas te vissen. De oortjes werden op zijn plek geduwd, waarna hij zijn iPod aanzette en in een automatisme op de shuffle-knop drukte.
Zijn ogen gingen dicht zodra hij naar achteren leunde, terwijl de muziek zachtjes zijn oren in sijpelde.



Hij waande zich even kort in zijn favoriete musical, alvorens iemand op de stoel naast hem plofte en hij een elleboog in zijn ribben gepord kreeg. Zijn ogen gingen langzaam open, om het gezicht van zijn beste vriendin op te nemen.
“Voor je begint met praten en nooit meer ophoudt: geef me even een minuut, het lied is bijna afgelopen, daarna mag je me storen.” De woorden verlieten zijn lippen zachtjes, hij sloot zijn ogen zodra de zin volledig gevormd was en sloot zich af voor het komend gezucht en gesteun van het meisje naast hem.
Het lukte hem om vrijwel het hele liedje uit te zitten, en even overwoog hij om zijn ogen gesloten te houden en de schijn op te houden. Ja, nee, het liedje duurde héél lang, zie je, en-
“Daar trap ik dus niet in,” klonk een ijzige stem naast hem.
Hij rolde overdreven met zijn ogen, maar haalde wel één van de oortjes uit zijn oor, om die op zijn schoot te laten vallen en vervolgens met het draadje te spelen.
Ook al zag hij haar gezicht niet; hij wist vrijwel zeker dat ze die enge grijns – haar signature look – op haar gezicht had getoverd.
“Goed zo. Goedemorgen, babe, lekker geslapen?” Hij kreeg een kneepje in zijn hand en een natte zoen op zijn wang.
“Hé, Marthe,” verzuchtte hij.
Een verdere schouderophaal en een knik was voldoende; hij sliep altijd oké, en dat wist ze.
“En jij dan?” vroeg hij. Niet omdat hij zo geïnteresseerd was in het antwoord, meer omdat hij wist hoe vervelend ze vond als het gesprek maar van één kant kwam. Normaal hield hij wel van praten, hoor, van sociaal zijn en de hele mikmak, maar het was nog vroeg, en hij was niet echt een ochtendmens. Nee, hij was helemaal géén ochtendmens. En als hij niet had geweten hoe belangrijk school was voor zijn toekomst, had hij op zijn zestiende allang de benen genomen en een baantje gezocht – al had hij dan ook vroeg op moeten staan, dus maakte het waarschijnlijk niet bijster veel uit.
Marthe nam die vraag met beide handen aan en begon enthousiast aan haar verhaal. Van ellende draaide hij het volumen van zijn iPod omhoog, en sloot zijn ogen, naar het geratel van zijn beste vriendin en de muziek luisterend.

Een duwtje tegen zijn schouder zorgde ervoor dat zijn ogen open sprongen en hij wakker werd uit in een ondiepe slaap. Hij trok beide wenkbrauwen op, het meisje vragend aankijkend. “Hm?”
Ze wees alleen maar naar buiten, stond op en greep hem bij zijn bovenarm om hem overeind te trekken, “Kom op, we moeten uitstappen.”
Hij liet zich gewillig overeind trekken, hees zijn tas weer over zijn schouder en trok zijn schouders op terwijl hij de koude wind trotseerde die op kwam steken zodra hij de bus goed en wel had verlaten. Zijn jas was helaas niet bestemd tegen de snijdende wind. Great.
“Opschieten, Eli, de eerste bel is al gegaan,” spoorde Marthe hem aan. Ze had hem nog steeds bij zijn arm vast, dus werd hij meegetrokken terwijl ze naar de de ingang snelde, en de kou achter zich liet toen ze eenmaal in de hal stond.
Hij liet zich nog steeds meetrekken - aangezien ze de eerste twee uren dezelfde lessen hadden - totdat ze bij het wiskunde lokaal aankwamen; waar hij zijn arm subtiel lostrok en het voor elkaar kreeg zelfstandig de ruimte in te wandelen. Marthe haalde hem echter weer snel in, stak haar arm door die van hem, terwijl ze gezamenlijk naar hun vaste plekken op de één na achterste rij liepen.
Het eerste kwartier verliep stilletjes. Meneer Jenkins schreef gestaag op het bord, legde hen het nieuwe hoofdstuk uit en trok af en toe de aandacht van de leerlingen door ze vragen te stellen uit het boek. Het uur verliep zoals altijd, zou je zo zeggen.
Toen er echter op de deur geklopt werd, en de man zijn plek achter het bureau verliet om naar de deur te wandelen en het gesprek buiten de deur te houden, veranderde de stilte in een zacht rumoer – dat al snel werd onderbroken zodra hij de klas weer inliep. Maar hij was niet alleen. Er liep iemand achter hem aan, het klaslokaal binnen, een jongen van een jaar of zeventien. De jongen keek ongeïnteresseerd de klas rond, waarbij hij zijn blik over alle aanwezige gezichten in de klas liet gaan alsof hij alle aanwezigen aan het keuren was op uiterlijk.
Zijn ogen bleven ook nog even kort op Eli hangen, die niets anders kon doen dan terugkijken en lichtelijk onder de indruk zijn van het uiterlijk van de jongen – en hij was vast niet de enige, te horen aan het goedkeurende gemompel.
En hoe kon je ook niet onder de indruk zijn van zijn verschijning? Zijn zwarte haren stonden rechtovereind – in andere woorden: hij had een mohawk –; één pluk haar viel voor zijn ogen, die met zwarte eyeliner en oogschaduw waren omlijnd. Hij had best een verfijnd gezicht voor iemand die zijn bovenlichaam in een leren jack had gestoken en daaronder een skinny droeg die uitkwam op twee zwarte, lompe motorlaarzen.
Het geheel? De bad-boy look uitstraling zorgde ervoor dat je je ogen niet van hem kon afhouden en onmogelijk kon ontkennen dat hij knap was.
De ogen van de jongen, die, na verder door de klas gedwaald te hebben, zich weer in die van Elijah boorden, zorgden ervoor dat Eli niets mee kreeg van wat de leraar verder zei en de naam van de nieuweling dus niet mee kreeg. Om toch maar weer zijn aandacht op de les te kunnen houden, sloeg hij zijn ogen neer en staarde in plaats daarvan in zijn boek, hopend dat het eruit zag alsof hij veel te gebiologeerd was door de cijfers – die in werkelijkheid gewoon voor zijn ogen dansten en hem niets zeiden – om zijn aandacht ook maar op iets anders te vestigen.
De leraar knikte naar de lege tafels op de achterste rij, pal achter die van Eli en Marthe, en schonk de jongen een zuinig glimlachje, “Ga daar maar zitten, meneer Kaulitz.”
De jongen trok een fijne wenkbrauw, waar een piercing doorheen was gestoken, op en slenterde op zijn dooie gemak naar de plek die hem was aangewezen. Zijn tas werd met een klap op de tafel geknald, waarna hij zo luidruchtig mogelijk op zijn stoel plofte en vrijwel meteen onderuit zakte.
Meneer Jenkins staarde even kort naar de jongen, zijn ogen half tot spleetjes geknepen en zijn voorhoofd in een frons, en besloot toen dat hij maar gewoon door moest gaan met zijn les.
Voorin de klas verliep alles weer als vanouds, op de achterste rijen, echter, waren sommige leerlingen meer bezig met het opnemen van de jongen in plaats van op te letten. Zo was ook Marthe druk op een uit haar schrift gescheurd blaadje aan het pennen, dat ze uiteindelijk onder Eli's neus schoof en hem afwachtend aankeek.
Eli scheurde zijn ogen los van het bord en liet zijn ogen over het nette, ronde handschrift glijden, om vervolgens een nauwelijks hoorbare zucht uit te stoten na het lezen.
‘Ik weet niet hoe het met jou zit; but I'd definitely like a piece of that,’ las het briefje. Even overwoog hij er niet op in te gaan, in de hoop dat ze er niet over door zou gaan, maar na twee keer tegen zijn schouder gestompt te zijn, greep hij gauw zijn potlood en krabbelde een kort antwoord terug.
‘Seen better.’
Hij schoof het briefje, met daarop zijn antwoord, terug en keerde zijn hoofd weer naar de leraar. Het duurde echter niet lang eer hij weer verstoord werd. Maar niet door Marthe. Door het getik van een in zwarte laars gestoken voet tegen één van de stoelpoten van de stoel waar hij op zat.
Eli draaide zich geïrriteerd om, klaar om de jongen toe te snauwen dat hij moest oprotten, maar werd vrijwel gelijk afgekapt zodra zijn ogen kruisten met twee hazelnoot bruine.
“Kan ik je ergens mee helpen, Prinses?” Hij trok een wenkbrauw op en keek Eli schattend aan, waarna hij rechtop ging zitten, zijn armen op de tafel liet steunen en voorover boog tot zijn gezicht slechts enkele centimeters verwijderd was van dat van Elijah.
“Eh, sorry, maar hoe noemde je me?” Eli draaide zich volledig om in zijn stoel en keek de nieuwe met een zowel beduusde als ‘oh, no, you didn't’ blik aan.
En dat had hij waarschijnlijk beter niet kunnen zeggen. Sterker nog, hij had waarschijnlijk helemaal niets moeten zeggen. Want de zwartharige greep het antwoord met beiden handen vast; klaar om zijn favoriete spelletje te spelen.
“Je hebt me wel gehoord.”
Aangezien zijn gezicht nog steeds op centimeters afstand was, hief hij zijn linkerhand op van de tafel, hield zijn wijs- en middelvinger onder Eli's kin, terwijl zijn duim over diens kaak streek.
Eli was vrijwel te geschokt door de aanraking van zijn warme vingers om de hand weg te slaan of hem een snauw te geven.
De volledige klas, en daarbij dus ook de leraar, kreeg nu in de gaten dat er achterin de klas enige commotie was ontstaan, alle aanwezigen hadden hun ogen gericht op de twee jongens achterin, niet precies wetend wat er gaande was.
“Haal verdomme die hand weg voor ik hem eraf sla.”
De jongen liet een vrijwel humorloze lach horen, en bewoog zijn duim omhoog naar zijn onderlip, om Eli nog eens extra te treiteren, “Nee.”
Elijah was niet per sé een driftkop – hij was meestal juist vrij goed in het bewaren van zijn kalmte –, maar vandaag had hij verschrikkelijk veel moeite om niet meteen over de rooie te gaan. Hij stond lukraak op, waardoor hij hoog boven de jongen uittorende en plaatste zijn handen op de tafel. Nu was hij degene die zijn gezicht dichter bij dat van de ander bracht. Zijn lippen waren tot een smalle streep geperst, zijn ogen tot spleetjes geknepen.
“Wat ben je gespannen, liefje,” merkte de jongen op, zijn lippen waren tot een zelfvoldane grijns vertrokken, “Ik weet vast wel iets wat daar tegen helpt.”
“Oh ja?” Het feit dat zijn handen plat tafel lagen, verhinderde hem ervan om zijn handen tot vuisten te ballen.
De nieuweling knikte langzaam en leunde naar achteren, terwijl hij zijn armen over elkaar sloeg en een paar ogenblikken alleen maar zijn blik over het bovenlichaam van de jongen voor hem liet glijden. “All you need is a good fuck. Ik wil je daar wel bij helpen, mocht je interesse hebben.”
Elijah dacht er niet eens bij na, en had pas door wat hij deed zodra zijn vuist in contact kwam met de wang van de jongen waar hij nu al een hekel aan had, ook al wist hij zijn naam nog niet eens.
De zwartharige leek een paar tellen verbaasd te zijn door de klap die de zijkant van zijn gezicht had opgevangen, hij tilde zijn hand langzaam op en bracht die naar zijn nu tintelende wang. Die paar tellen waren echter snel voorbij. “Dus je houdt van ruig? Daar heb ik geen probleem mee, zal niet de eerste keer zijn dat ik een aantal blauwe plekken heb na seks te hebben gehad.” Dezelfde zelfvoldane grijns zat weer op zijn plek, de opgetrokken wenkbrauw werkte alleen nog maar extra mee om zijn zelfvoldane blik nog intenser te weergeven.
“Johnson, Kaulitz, naar het schoolhoofd. Nu.”
De leraar wees alleen maar naar de deur, een grote frons die zich tussen zijn wenkbrauwen had genesteld was het enige dat erop duidde dat hij enigszins kwaad was.
Eli greep zijn tas, schoof zijn spullen erin en en beende de klas uit terwijl hij zijn tas over zijn schouder hees.
Eenmaal in de gang stopte hij en leunde tegen een rij kluisjes aan. Hij bracht een hand naar zijn haar, daarbij zijn warrige look nog warriger makend, en probeerde zich op zijn ademhaling te concentreren om tot rust te komen. Zodra hij rustig was, drong het pas tot hem door dat hij waarschijnlijk moest nablijven; en hij vervloekte zichzelf stilletjes terwijl hij zijn weg naar het kantoor van het schoolhoofd hervatte, hij moest heel wat uitleggen aan zijn moeder, vanavond. Oh, shit.

Reacties: