FanFic.nl

Platz an der Sonne [TC]

05 Februari 2009 – I

Het was plots een vreemd gevoel om wakker te worden in een echt bed. Nu kon Bill het pas goed waarderen dat een bed met heel veel kussens zo zacht en comfortabel was. Niet dat zijn bed in de bus zó slecht sliep, maar toch voelde zo’n hotelbed heel anders. Het leverde hem bij elke tour weer een klein geluksmomentje op: kussens om in weg te zakken.
Zijn gsm rinkelde bij zijn voeten. Hij grabbelde er slaapdronken naar en nam op, wist toch al wie hem op dit tijdstip zou bellen. Geen déjà vu, gewoon routine.
‘Opstaan, we vertrekken over een uur en ik vermoed dat je nog niet ontbeten hebt.’ David wachtte zijn goedemorgen niet eens meer af. ‘En wek de vier ook maar, die zijn vast net zo min wakker als jij.’
Bill bromde iets als antwoord en liet zich nog even in de kussens terugzakken. Iedereen noemde Funkstille nu eenvoudigweg “de vier” – ze waren er toch altijd met z’n allen, onlosmakelijk aan elkaar verbonden. En als er één toevallig even niet in zicht was, wisten de andere drie altijd waar die zich bevond.
Na een paar minuten kussenhangen duwde Bill de dekens van zich af en slenterde naar de badkamer. Vandaag werd een lege dag, een eindeloze-snelweg-dag. Ze reden vanaf Parijs dwars door Frankrijk, helemaal naar het zuiden; morgenavond vond het concert in Marseille plaats en zelfs de herinnering aan het concert van de avond daarvoor kon Bills humeur niet omtoveren naar zonneschijn. Hij had in Frankrijk waarschijnlijk meer fans dan in Duitsland – en dat terwijl er in Duitsland absoluut meer mensen woonden. Bovendien leken de Fransen veel eerder geneigd tot hysterie dan de nuchtere Duitsers, wat voor Bills concerten nogal wat betekende.
En toch kon dat zijn sikkeneurige humeur niet wegnemen. Niets kon dat: vandaag was een lege dag.
Een kwartier later schopte Bill nog eens nukkig tegen zijn tas, die hij met moeite dicht had weten te ritsen, en ging op weg naar de gang. Van andere gasten of hotelpersoneel geen spoor, dus stapte hij naar buiten. Funkstille was ondergebracht in dezelfde gang als hij, maar alleen Andrea had een kamer voor zichzelf alleen. De jongens deelden een suite.
Met een lichte zucht klopte Bill bij het meisje aan en hoopte dat ze allang wakker was. Hij had er niet zo’n behoefte aan om wekker te spelen.
Ze deed half aangekleed open en gaapte als begroeting. ‘Oh… Hoi Bill. Wist je, ik heb er nooit bij stilgestaan dat bedden geweldige uitvindingen zijn.’
Ook dat bracht geen glimlach op Bills gezicht; hij haalde slechts zijn schouders op en keek beleefd langs haar heen terwijl hij sprak. ‘We vertrekken over drie kwartier, dus ik zou maar iets aantrekken en gaan ontbijten.’
‘Ik heb iets aan,’ zei ze verbaasd, blikte toen langs zichzelf omlaag en vormde een kogelronde “O” met haar lippen. Ze droeg een truitje, maar dat in combinatie met alleen haar ondergoed. Bill vond het waarschijnlijk ongemakkelijker dan zij; Andi was het gewend om zo rond te lopen met drie jongens in de buurt.
‘Ik ga de anderen wel wekken,’ meldde de zanger en draaide zich om. Achter de tegenoverliggende deur lagen Tom, Georg en Gustav zeker nog te slapen. Hij grimaste even, klopte vervolgens aan.
Het duurde geen seconde voor de deur openvloog. ‘Bill, goeiemorgen, kom binnen!’ Een grijnzende Tom trok hem pardoes over de drempel. ‘Gus is al een tijdje wakker, dus zijn wij het ook, vandaar. Man, eens een nacht zonder dat gekraak van die bus! Ik was al bijna vergeten hoe het voelde.’
‘Je bent blijkbaar wel meer vergeten!’ beet Bill automatisch terug. Hij doelde op Toms T-shirt: de gitarist liep met ontbloot bovenlijf rond. Eigenlijk was het niet Bills bedoeling om daar aandacht op te vestigen, maar Toms actie had hem zo overrompeld dat hij niks beters wist te verzinnen. Om zichzelf een houding te geven streek hij de vouwen uit zijn gestreepte shirt en haalde een hand door zijn haar.
Tom lachte alleen. ‘Niet vergeten, gewoon nog niet aangetrokken.’
Op dat moment kwam Georg uit de badkamer – eveneens met ontbloot bovenlijf. Hij begroette Bill met een opgewekt goedemorgen en kreeg alleen een gepikeerde blik terug.
‘Zorg dat jullie binnen tien minuten aan het ontbijt zitten, oké? We moeten over drie kwartier weg!’ Met die woorden klapte Bill de deur achter zich dicht en liep haastig richting de trap. Hij had Tom eerder oben ohne* gezien, hij kon er best tegen, maar waarom moest vandaag blijkbaar iederéén halfnaakt voor zijn neus langs huppelen?
Beneden in de ontbijtzaal was het zo vol dat zelfs Bill ongestoord tussen de tafeltjes door kon lopen. Een paar mensen herkenden hem wel, niemand durfde hem echter aan te spreken. Aan een paar tafels kwamen fototoestellen tevoorschijn. Daar was Bill al van uitgegaan, hij had niet voor niets zijn make-up gedaan en iets fatsoenlijks aangetrokken. In de bus liet hij dat regelmatig achterwege, in een hotel nooit.
Voordat hij het buffet ging inspecteren, zocht Bill naar bekende gezichten in de zaal. Hij deed alsof hij doelbewust naar een tafeltje toe liep, maar in werkelijkheid had hij geen idee waar zijn crew zat. Tot zijn opluchting ontdekte hij Gustav vlakbij het buffet; dat werkte net zo goed als zijn crew, dus voegde Bill zich vlug bij hem. De drummer at een plak chocoladecake en scheen verdiept in Le Figaro, die samen met een paar andere kranten op elk tafeltje was gelegd. Toen Bill bij hem aan tafel kwam zitten, keek hij wel even op en wenste de zanger goedemorgen.
‘Goedemorgen,’ mompelde Bill. ‘Waar zijn de anderen? De crew, bedoel ik.’
‘Daar ergens.’ Gustav gebaarde naar de andere kant van de zaal. ‘Maar Tom en Georg zitten liever dicht bij het buffet.’
En er was natuurlijk geen twijfel over dat Tom en Georg bij hem zouden aanschuiven.
Bill keek even naar de kunstig gevouwen servetten, vervolgens terug naar Gustavs opengevouwen krant en kon de verbijsterde opmerking niet meer binnenhouden: ‘Kan je dat lézen?’
‘Hm-m.’ Gustav knikte. ‘Het grootste deel wel.’ Hij sloeg een pagina om en wierp Bill een vriendelijke blik toe. ‘Jij niet?’
Ietwat gegeneerd schudde de zanger zijn hoofd. ‘Ik kan “Hallo” en “Bedankt” in vijftien verschillende talen, maar verder niks.’
‘Engels?’ suggereerde Gustav, alsof dat een revolutionair idee was dat Bill echt eens moest uitproberen.
‘Ik kan me redden in het Engels,’ gaf hij toe. ‘Daar houdt het dan ook wel op.’
‘Maar je hebt wel een gymnasiumdiploma?’ Gustav keek hem over de krant heen aan; er lag iets onderzoekends in zijn blik, maar niets aanvallends, geen spot of minachting. De drummer was geen prater en geen sensatiezoeker, en Bill besloot dat hij zich daarbij wel op zijn gemak voelde.
Gustavs vraag beantwoordde hij met meer hoofdschudden. ‘Realschule**. Ik had gymnasium kunnen doen als ik mijn carrière niet belangrijker had gevonden, maar dat heb ik dus niet gedaan.’
‘Spijt?’
Daar moest Bill even over nadenken. Was dit iets dat hij wilde vertellen? Het leek hem deels al te laat voor die overweging; aan zijn gezicht was het zeker af te lezen, hij deed ook geen moeite om iets te verbergen.
Dus haalde hij zijn schouders op. ‘Een beetje.’
Gustav schonk hem een begrijpende blik, maar voordat hij iets kon zeggen sprong Bill overeind en schoof het servet van zijn bord. ‘Ik haal beter iets te eten, we vertrekken zo.’
Hij was geen ochtendmens en geen ontbijtmens, zeker niet in een enorme zaal waar iedereen hem kon zien eten, maar er waren hier zoveel camera’s dat hij het niet kon riskeren om het ontbijt over te slaan. Het anorexiagerucht was zo ook al hardnekkig genoeg.
Tegen de tijd dat Bill het hele buffet had bekeken en zijn keuze had beperkt tot een croissant en een bakje fruit, was de rest van Funkstille inmiddels naar beneden gekomen. Gelukkig hadden ze stoelen bij het tafeltje getrokken, zodat Bill rustig weer kon gaan zitten; buiten beschouwing gelaten dat de vier zelf helemaal niet rustig waren, met de standaard uitzondering van Gustav. Meerdere hoofden draaiden hun kant op, sommigen probeerden het nog discreet maar de meesten deden überhaupt geen poging om onopvallend te staren. Zeker niet toen de vier elkaar aankeken en om een voor Bill onzichtbare reden in lachen uitbarstten.
Vanaf het midden van de zaal kwam plots iemand op hen af. Ze deed eerst alsof ze naar het buffet liep, ging de schalen langs, maar eindigde doelbewust bij hun tafeltje. Funkstille zat nog steeds te gniffelen, Bill veegde vlug zijn vingers af. Hij wist al wat er ging komen.
‘Mag ik je handtekening?’ flapte het meisje er in onbeholpen Engels uit. Ze bloosde verschrikkelijk en hield hem een blad papier onder de neus, afgescheurd van een notitieblok.
‘Natuurlijk,’ antwoordde Bill met zijn charmantste glimlachje, hield zijn lippen zo dicht mogelijk op elkaar voor het geval er snippers croissant tussen zijn tanden zaten. Automatisch tastte hij in zijn broekzakken, maar vond alleen een oogpotlood. Verontschuldigend schonk hij het meisje weer een glimlach. ‘Is eyeliner ook goed? Ik heb geen pen bij me.’
Ze knikte vlug; al tekende hij met onzichtbare inkt, ze wilde deze kans gewoon absoluut niet mislopen.
‘Hoe heet je?’ informeerde Bill nog, terwijl hij zijn bord opzijschoof en het blad op tafel legde. Het oogpotlood had in elk geval een scherpe punt, dat viel dan weer mee.
‘Céline…’
Die naam had hij eerder geschreven, constateerde Bill opgelucht. Met geoefende hand krabbelde hij “To Céline, with love” en zette zwierig zijn handtekening.
‘Oh, bedankt!’ fluisterde het meisje en drukte het blad tegen zich aan, zorgvuldig zonder de woorden uit te vegen. Toen viel haar blik op de vier, waarvan er twee al half op weg waren naar het buffet, en haar ogen bleven wijd open staan. ‘Jullie zijn toch het… het… het voorprogramma?’
Ze sprak het woord aarzelend en met een zwaar Frans accent uit, niet zeker of het de juiste term was, maar de vier knikten vrolijk. Meteen stak het meisje het papier weer naar hen uit.
‘Kunnen jullie…’
Bill gaf droogjes zijn oogpotlood door aan Gustav. Die was even van zijn stuk gebracht – zelfs hij – maar pakte toen het blad aan en zette zijn handtekening onder die van Bill. De andere drie volgden met verdwaasde gezichten, alsof ze nog niet helemaal beseften wat er gebeurde. Een blik die Bill herkende: zijn eerste handtekening kwam ook als zo’n onverwachte actie, dan wel van een hele groep fans en niet van één verdwaalde in een ontbijtzaal. Hij was er de hele dag ondersteboven van geweest.
‘Merci!’ tsjilpte het meisje toen Tom haar het papier teruggaf. Ze bloosde nog dieper, ging vervolgens op haar tenen staan en gaf de gitarist een klapzoen op zijn wang. Precies op het moedervlekje. Daarna verdween ze giechelend in de zaal.
Georg en Andi begonnen direct te joelen, Gustav dook gniffelend weer achter zijn krant. Van Tom zelf kwam alleen een triomfantelijke grijns en een opmerking plus wenkbrauwwiebel: ‘Hier kan ik wel aan wennen!’
‘Player!’ Andrea gaf hem een pesterige por en ging prompt op serieuze toon verder: ‘Ik heb nu al het gevoel dat we aan zoveel gewend zijn. Met de bus en de shows en zo… We zijn pas vier dagen onderweg, maar het voelt als veel langer.’
‘Als jullie nog willen ontbijten zou ik maar opschieten,’ wierp Bill plotseling in het midden. ‘Aan een nijdige David kan je ook heel goed wennen.’
Hij gooide het servet op de croissantkruimels op zijn bord en liet de poten van zijn stoel over de vloer schrapen toen hij opstond. Dat hij van het fruit nog niet eens de helft naar binnen had gewerkt, interesseerde hem even geen steek. En waarom hij plots zo nijdig was wilde hij eigenlijk ook niet weten. Omdat ze zo sloom waren – en zo vrolijk, zo nonchalant, zo gelukkig, zo aantrekkelijk. Tom tenminste. Bill was blijkbaar niet de enige die dat vond.
Dat hem dat ergerde, ergerde hem verschrikkelijk.

Reacties: