Welkom op FanFic.nl

De Nederlandse website waar je fanfiction kunt lezen én schrijven.

Nu on-line: (0)

Home » Tokio Hotel » Vergissingen » Proloog

Vergissingen

12 dec 2010 - 20:00

1269

5

464



Proloog

Het gebeurde op een mooie meidag.

Ik had nog maar net een jaar kleuterklas achter de rug, apetrots met mijn nieuwe, glanzende boekentas, toen mama uit de grote stad wegtrok en mij met zich meenam. Alleen. Zonder papa.
De reden van ons plotse vertrek was me nooit duidelijk uitgelegd, hoewel ik er keer op keer opnieuw achter vroeg.

“Papa?”¯

Eén datum was me bijgebleven: onze gelijkvallende verjaardag, de dag waarop de laatste foto van ons beide was gemaakt. De dag waarop mijn vragen ieder jaar dringender waren dan op welke andere dag dan ook.

“Waar papa?”¯
“Papa is weg, liefje.”¯


Ik was drie jaar oud. Ik miste papa. Ik weigerde kaas te eten en ik smeet met mijn yoghurt. Mama boende zwijgend de vloer schoon, uitgeput en niet bij machte me verder in toom te houden. Ik hield ervan om door het lange onkruid in de tuin te rennen, mijn knieën open te halen aan de grove, losliggende takken en met modderbesmeurde kleding terug binnen te komen hollen. Barbies waren niet mijn ding. Ik keek naar Maja de Bij op tv en bracht het grootste deel van mijn tijd op de kleuterschool door in de zandbak, waar ik woest mijn vaderleegte weg schepte.

“Mama, waarom belt papa niet? Mama, hoe werkt een telefoon? Zit daar iemand in? Mama, waarom duurt het zo lang? Hoe komt dat? Mama, hoe oud is papa? Mama, waarom zijn bananen krom? En geel? Mama, waarom…”¯
“Dat weet ik niet. Het spijt me, liefje. Eet je soep op.”¯


Ik was zes, ik zat in een danig storende Mama, waarom?-fase en ik ging naar de basisschool, maar dat was duidelijk geen succes. Ik leerde behalve lezen en schrijven ook over allerlei moreel gezwets betreffende de liefde van ouders en familie voor hun kinderen. Ik begon opnieuw achter mijn vader te vragen. Iedereen had toch een gezin?

Ik was verdomme nog een kind - dus hoe kon ik op die leeftijd begrijpen waarom ik mijn moeder ’s avonds huilend aantrof in de badkamer, nadat ik haar had opgezocht met mijn vragen, omdat ik niet kon slapen? Ik kon geen touw vastknopen aan haar betrapte gezicht. Inzicht was op die leeftijd niet aan mij besteed. Ik begreep maar niet waarom mijn moeder huilde - “Oh, néé, natuurlijk is het niet jouw schuld! Kruip jij nu maar lekker weer in bed, liefje.”¯ - en ik begreep nog minder waarom ze me maar niet kon vertellen waar papa was. Hoe moeilijk kon het zijn? Ik bleef op hem wachten, maar de levendige, lachende herinnering in mijn hoofd werd een vage afbeelding met een vervormde stem.

Op een gegeven moment groeide ik trager dan verwacht. Ik was de kleinste van de klas en het mikpunt van spot. En er was Jannik, die haast twee koppen groter was dan ik. Op zich was het al normaal dat de meesten een kop groter waren, maar Jannik moest zijn jaar overdoen en torende bijgevolg trots en met veel flair boven me uit.
Tot zijn grote vermaak had iemand me geduwd en was ik met rokje en al in een enorme, smerige modderplas getuimeld. Ik was beginnen huilen, voornamelijk omdat ik het koud had en omdat er modder in de wonde zat, die ik had gekregen door een lelijke steen. Juf Martina had me aan de kant gezet en was net weg om een verbanddoos en droge kleding te halen, toen Jannik apetrots had verteld dat ik om mijn mammie ging huilen, en dat ik geen pappie had. Ja, dat had zijn mammie hem verteld.
Ik was razend geworden. Iets in me was geknapt en ik was, zonder nadenken en volledig gedreven door hartstocht, die smerige rotzak met zijn belachelijke groene rendiertrui aangevlogen. Ik had hem geslagen, gekrabd en geschopt waar ik kon en ik werd met modder in mijn mond van hem afgetrokken door juf Martina. Behalve een vieze outfit had ik dan ook nog eens strafwerk.

Mijn gewelddadige aanvaring met Jannik zorgde voor een tweede gebrek: ik maakte geen vrienden. Ik kwam steeds vaker thuis met bezorgde nota’s in mijn agenda en mama was opgehouden met het kopen van nieuwe, voordelige kousenbroekjes die van tijd tot tijd in de promotie waren in de budgetwinkel. Vanaf dat moment droeg ik grote, wijde broeken van stevige, lichtblauwe jeansstof, een paar maten te groot, die een tijdje meekonden en die geregeld met lichte schrammen en modder in onze gammele wasmachine belandden.
Elke dag opnieuw beloofde ik mama om niet te vechten, maar ik kon er niks aan doen dat ik boos werd op alles en iedereen. Ik bleef vechten en binnenin me werd de enorme, verwarrende berg opgekropte vadervragen steeds groter. De schooldirectrice raadde een vertrouwde psychologe aan, maar mama weigerde. (Alsof we dat konden betalen.) Ik was opvliegend en licht ontvlambaar, maar mama had geen tijd om zich met mij bezig te houden. Ze combineerde twee baantjes, zodat we de eindjes aan elkaar konden knopen, en ik stelde haar alleen maar teleur. Ze hield van me, ik was alles dat ze had, maar zelf leefde ik alleen maar voor die ene vraag: papa. Waar was hij, wanneer kwam hij eindelijk terug, waar bleef hij? Waarom gaf niemand me verdomme een antwoord? Ik hield elke dag sterker dan ooit vast aan mijn herinneringen.

“Ma - mama? Papa komt no - ho - hooit meer terug, hè…”¯
Een luide, hartverscheurende snik.
Mama’s tranen verwarden mijn hoofd vol chaos nog meer, toen ze me zwijgend tegen zich aan trok.


Ik was nog steeds zes en ik was huilend van school thuisgekomen. Om de een of andere reden was het nooit echt tot me doorgedrongen, maar toen ik dat jaar in de klas een sleutelhanger maakte voor vadertjesdag, wist ik dat hij mijn vader nooit zou bereiken. Ik stopte al jaren mijn cadeautjes voor hem in een kartonnen doos op zolder, in de hoop die doos dan later aan papa te kunnen geven, maar ik realiseerde me plots - in het midden van het plakken - dat dat dit jaar niet anders zou zijn. Dat het nooit anders zou zijn.
Toen de bel ging, was ik als eerste de klas uit gestormd en ik was als een razende naar huis gefietst. Bijna was ik onder een auto terecht gekomen omdat ik nauwelijks wat kon zien. Mijn tranen vertroebelden mijn huilogen met mijn pas verworven inzicht. Ik had het luide getoeter achter me gelaten en racete zo hard ik kon. De wind sneed door mijn gezicht en toen ik thuiskwam had ik mijn tweedehands fiets met veel lawaai tegen het hek gekletterd.
Ik was met de deur in huis gevallen en was met stomheid geslagen toen mijn moeder voor mijn ogen in tranen uitbarstte en me in haar armen nam. Ze hoorde niet te huilen, ze hoorde mij te troosten omdat í­k huilde! Ze wachtte altijd totdat ik in bed lag. Dacht dan dat ik haar niet stilletjes hoorde snikken in de badkamer. En mijn mama, die zich altijd zo sterk voorgedaan had, stortte in voor de ogen van een zesjarige. Ik wist niet wat ik moest doen en het enige dat we die avond deden, was samen huilen. Grienend lag ik in mijn moeders armen, eruit te huilen wat mijn lieve mama al die tijd had beseft, maar nooit tegen me had kunnen vertellen. Om de leugen die ik mezelf had voorgehouden.

Wij hadden hem niet verlaten. Ongemakkelijke stilte, ik begreep er niets van. Ik wilde op hem afrennen, maar zijn gezicht vertoonde meer pijn bij elke stap die ik zette. Mama greep mijn hand.

Hij had ons doen weggaan. Twee koffers, gepakt in de gang. Een grote en een kleine.

Hij wilde ons niet meer. Hij liep ons niet eens achterna. Hij keek niet eens om.

Ik haatte mijn vader.


Reacties:


BAM
BAM zei op 9 jan 2012 - 1:08:
dit is een super hoofdstuk! ik ga snel verder


MoonRocker
MoonRocker zei op 12 dec 2010 - 17:20:
Gewoon alleen maar wauw.
Het is zo BAM.
En dan niet alleen op het einde.
Maar eigenlijk al vanaf het begin.
Wauw.
[ik suck met uitleggen en waarschijnlijk kun je hier geen touw aan vastknopen, maar goed.]
Laten we het erop houden dat ik dit onzettend goed vind en dat jij ontzettend goed kunt schrijven<3


xNadezhda
xNadezhda zei op 12 dec 2010 - 15:27:
Die laatste drie regeltjes. Woow .__.
Het zijn vier woordjes en toch was echt zo BAM, klapinhetgezicht.
Vooral omdat ze daarvoor juist zo pro-papa was.

Ik blaat. Maar dit begint al heel erg interessant, en ik zei het je al, als er nog een verhaal van jou online komt, ga ik het lezen. ;D So that's why I'm here.

And that's why I want more.
Ik ben heel erg benieuwd naar Gabi's vader, & naar de rol die de jongens hierin gaan spelen. ;]

<3


sterretjhu
sterretjhu zei op 12 dec 2010 - 11:43:
Awwhw... echt super mooi<3


Kayley
Kayley zei op 12 dec 2010 - 7:54:
Eerste reactie, yes! <3
Ik zit op de iPod, dus een lange reactie zit er niet in.
Maar zomg! Ik wil meer. *grijphandjes* Ik ben echt benieuwd, en dit is zo goed geschreven. Wirklich!
Nou, ik hou van je, je bent awesome! <3