Welkom op FanFic.nl

De Nederlandse website waar je fanfiction kunt lezen én schrijven.

Nu on-line: (0)

Home » Tokio Hotel » Vergissingen » 01. Aangename kennismaking

Vergissingen

2 jan 2011 - 14:53

1117

5

230



01. Aangename kennismaking

Zes jaar was ik. Ik holde door de wilde, woekerende tuin, totdat ik plotsklaps stilhield en verlegen staarde naar de overkant van het oude, doorgezakte, cementen hek.

“Hé, hallo!”¯

Een vrouw die ongeveer even oud moest zijn als mijn moeder, met een warm en vriendelijk gezicht, liep dichter naar het hek toe. Met een warme glimlach keek ze er over heen, naar mij. O, ze wachtte op een reactie. Ik fluisterde verlegen een groet terug: “Hoi.”¯
Ik was niet zo gewend aan gezelschap, ook op school niet. Echte vrienden had ik ook nooit gemaakt, in de jaren die we hier al woonden. En de buren, daar had ik het zelf niet zo hoog mee op. De meeste inwoners uit de buurt waren grijzende, gebukte zestigers, die kaartavonden hielden en eindeloos koffie dronken en waarbij mijn moeder soms, in haar weinige vrije weekends, ging schoonmaken, in ruil voor een beetje extra inkomen. Ze vergaten hoe ik heette, knepen pijnlijk in mijn wangen en propten me het liefst vol met kriekentaart. Dus nee, ik was niet bepaald babbelvaardig en staarde met grote, verlegen ogen naar de mooie vrouw die voor me stond.
Ik was geïntrigeerd. Ze deed me aan een fee denken en ik fantaseerde dat ze vleugels had, die uit haar lange, lichtbruine jas kwamen. En een toverstaf, in die grote, zwarte handtas van haar. Ik mocht absoluut niet vergeten straks tegen mijn moeder te vertellen dat ik een echte fee gezien had. Ze was zo ongelofelijk mooi... en tegelijk was ik een beetje bang voor haar. Ze keek me echter warm aan en haar stem was zacht en vol, toen ze zich voorstelde.

“Ik ben Simone.”¯

Ze gebaarde naar haar eigen kant van het hek, waar een bouwvallig overblijfsel stond van wat ooit een landhuis moest zijn geweest, en sprak opgetogen verder: “Ik heb pas dit stukje grond gekocht - betekent dit dat jij mijn nieuwe buurvrouw wordt?”¯
Euh... Wist ik veel? Ja? Nee? Nou, als ik zelf nieuwe buren mocht kiezen dan koos ik toch wel met voorsprong Simone uit. Nog meer kriekentaart overleefden mijn wangen niet, vreesde ik. Dus ik knikte schuchter en hopte van het ene been op het andere.

“Wauw zeg, dan heb ik het wel getroffen - zo’n mooie meid! Stel je voor dat ik zo’n lelijke, oude vent als buur had,”¯ grapte ze. Ik schoof met mijn voeten en lachte timide. Haar lach was zo warm dat de zon ervan kon leren. Ze deed me onmiddellijk vergeten wat Jannik daarstraks naar mijn hoofd geslingerd had en waarom ik eigenlijk in eerste instantie zo woest de tuin in was gerend. De manier waarop andere volwassenen tegen me spraken, deed me vaak geloven dat er in grote, zwarte letters ‘lastpost’ op mijn voorhoofd getatoeëerd was. Maar niet Simone. Zij leek mijn voorhoofd niet goed te zien. Ik voelde me meteen goed in haar buurt.
“Mag ik weten hoe je heet?”¯ vroeg ze, terwijl ze nog een stapje dichterbij zette. “Als ik zo’n knappe buurvrouw krijg, wil ik absoluut weten hoe ze heet,”¯ voegde ze eraan toe. Ik was gevleid en schraapte mijn keel.

“Gabi...”¯

“O! Wat een prachtige naam, zeg. Vertel eens, Gabi. Zo’n mooie meid woont toch zeker niet helemaal alleen hier, of wel?”¯
Ik schudde mijn hoofd en haalde diep adem. Simone leunde op het hek en ik vertelde, nog steeds een beetje bang, maar steeds minder schuchter, dat mijn moeder Gloria heette en dat ze aan het werk was bij de buren, maar dat ze zo meteen wel thuis zou komen.
“Gabi en Gloria!”¯ riep Simone uit. “Fantastisch! Gabi, vind jij het goed dat ik je nieuwe buurvrouw word?”¯
Ik knikte, nog een beetje trots om de complimentjes, en ze glimlachte breed. “Mooi, want ik zou er helaas niets meer aan kunnen veranderen als je nu ‘nee’ gezegd had. Weet je wat ik hier ga maken, Gabi?”¯
En Simone begon te vertellen over hoe ze het oude huis volledig zou verbouwen tot een moderne woning. Het enige dat ik kon, was knikken, maar dat was niet erg: Simone was een enthousiaste vrouw. Ze vertelde over zichzelf, over haar moeder en over onze tuin die ze zo leuk vond omdat hij heel spontaan was. Ik wist niet wat spontaan betekende, maar ze keek er zo blij bij, dat ik me geen zorgen maakte.
Ze vroeg me wanneer mijn moeder terug zou zijn, omdat ze dolgraag kennis met haar wilde maken, en bleek bovendien inderdaad ongeveer even oud als mijn moeder. Ze ontwierp graag kleding, maar vond daar vaak niet meer de tijd voor, hield van schilderen en vond het leuk om etentjes te houden voor vrienden. We moesten maar eens op bezoek komen, wanneer het huis eindelijk af was, vond ze. Ik was in mijn nopjes. Buurvrouw goedgekeurd!
“Trouwens, ik kan niet geloven dat ik het nog niet verteld had: ik heb ook kinderen! Twee jongens, ik geloof dat ze ongeveer even oud zijn als jij - hoe oud ben je?”¯ Ik stak zes vingers op. “…oh, dat is één jaartje jonger dan Tom en Bill. Een tweeling, leuk hé? Oh, ze lijken vreselijk op elkaar en ik word werkelijk gek van ze, maar ik denk dat ze het heel leuk gaan vinden om een nieuw buurmeisje te krijgen. Jullie worden vast dikke vrienden!”¯
Ze leek al helemaal enthousiast bij het idee, in tegenstelling tot ikzelf. Ik liet haar woorden tot me doordringen.

Een tweeling?
Jongens?
Vrienden?

“Maak je maar geen zorgen, hoor. Ze halen van alles uit met z’n tweeën, maar je moet je niet laten doen. Bijt maar een beetje van je af, dat zal hen eens deugd doen!”¯
Op dat moment klonk een bezorgde stem vanuit het huis: “Gabriella? Ben je in de tuin?”¯
De deur ging open en Simone keek verbaasd.
“Is je volledige naam Gabriella? Wat mooi! Aha, dat is vast je moeder? Hallo daar!”¯
Ze zwaaide enthousiast en ik draaide me blij om naar mijn moeder, die naar het hek gelopen kwam. Ik zag de sporen van vermoeidheid, die haar gezicht omlijnden, en het deed me plezier om te zien hoe die verdwenen, toen ze glimlachte om Simone te begroeten. Het was ook zo moeilijk om dat niet te doen. Simone had me helemaal om haar vinger gewonden en ik kon niet wachten totdat ze naast ons kwam wonen.
Ik nam mama’s hand vast en ze aaide me over mijn hoofd, terwijl ze met Simone aan de praat raakte. Ze had datzelfde hartverwarmende effect op mijn moeder en als ik het me heel goed herinner, was mama die avond vrolijker dan ooit.
Ik kroop gezellig bij haar in bed en we telden al af naar de dag waarop Simone samen met haar kroost, waarover ze niets dan lof te vertellen had, zou beginnen aan de verbouwingen.

Happy New Year. <3


Reacties:


BAM
BAM zei op 29 okt 2011 - 22:35:
Wow.. Dit is Echt ge-wel-dig!!


lOveYouX
lOveYouX zei op 9 jan 2011 - 1:03:
Meeer


sterretjhu
sterretjhu zei op 2 jan 2011 - 20:25:
wahw echt heel mooi<33
ik ga gewoon spontaan glimlachen als ik het lees (:


MoonRocker
MoonRocker zei op 2 jan 2011 - 15:18:
en over onze tuin die ze zo leuk vond omdat hij heel spontaan was. Ik wist niet wat spontaan betekende, maar ze keek er zo blij bij, dat ik me geen zorgen maakte.

Dat vond ik heel leuk klinken.

Wauw.
Ik werd zo blij van dit stukje.
Dat van die fee vond ik ook zo leuk hè, dan zie je echt dat Gabi nog maar een kind is, want veel mensen maken die met hun eigen gedachten, en dan lijken ze veel te oud. (als je nog snapt wat ik bedoel x'D)
En het is zo leuk dat ze zo vrolijk kunnen worden van alleen die vrouw op zich.
Enen. Bill en Tom als buurjongetjes, wat lief :3 Ik ben benieuwd hoe dat uit gaat pakken.

Jij ook Happy New Year!

xo<3


xNadezhda
xNadezhda zei op 2 jan 2011 - 15:08:
Haar lach was zo warm dat de zon ervan kon leren.
Die vind ik heel erg mooi - en ik wilde nog meer quoten maar nu weet ik het niet meer.

Ik word zo BLIJ van dit stukje. Simones effect op Gabi komt gewoon door de regels heen. De vergelijking van Simone met een fee vond ik trouwens ook tof, vooral dat met die handtas erbij. Ik weet niet, dat maakte het geheel zo absoluut niet zweverig en gedwongen, maar echt zoals ik me kan voorstellen dat een klein kind het bij elkaar fantaseert. Als je begrijpt wat ik bedoel. x'D

Happy New Year to you too, en ik wacht op een nieuwe update. <3