Welkom op FanFic.nl

De Nederlandse website waar je fanfiction kunt lezen én schrijven.

Nu on-line: (0)

Home » Tokio Hotel » Vergissingen » 02. Bulldozers met bosbessen

Vergissingen

23 jan 2011 - 20:45

1207

9

424



02. Bulldozers met bosbessen

Het was een maandagavond. Ik zat op mijn knieën op de bank en was in uiterste concentratie een pagina met rekensommen aan het oplossen. Zoals gewoonlijk borrelde er diep binnenin al een golf van frustratie op, omdat ik de helft van de sommen niet begreep en steeds een andere oplossing uitkwam, maar ik zou bosbessencake krijgen als ik alles af had, dus ik werkte ijverig verder. Mijn frustratie probeerde ik te negeren en met het puntje van mijn tong naar buiten geperst probeerde en probeerde ik, opnieuw en opnieuw.
“Mamaaa! Het lukt echt niet!”¯
Ik kruiste mijn armen, stak mijn lip naar voren en keek boos naar de keuken. Mama’s hoofd verscheen om de hoek en ze keek me medelijdend aan.
“Kom op, liefje. Probeer nog één keer. Weet je wat, als ik hier klaar ben, kom ik je helpen. Goed?”¯ Ik knikte en ze trok een samenzweerderig gezicht. “Als je het af krijgt voordat ik jou kom helpen, krijg je twee stukken cake...”¯
Pijlsnel schoot mijn hoofd weer naar mijn boek en ik krabbelde verder in mijn schrift alsof ik gestoken was door een wesp. Bosbessencake! Nog twee rijtjes oefeningen!
Met hernieuwd enthousiasme ploeterde ik verder in de wereld van de wiskunde, maar mijn concentratie werd bruut verstoord door een luid gebulder, dat me deed opschrikken en dat ervoor zorgde dat mijn ‘9’ een lange, vieze streep maakte over mijn pagina.
Wat was dat? Dinosaurussen? Nog meer gebulder. Een beetje bang sloop ik van de bank naar het raam en hees me omhoog naast een bloempot. Met mijn wang tegen het raam gedrukt keek ik gefascineerd toe hoe grote machines de braakliggende grond omgroeven.
“Mama! Mama! Kom kijken!”¯ Ik holde enthousiast naar de keuken. “Bulldozers!”¯ Ik wees opgewonden naar het raam. Mama keek verbaasd en liet zich meevoeren.
“Bulldozers? Hier?”¯
Een groot hoofd en een kleintje hingen naast elkaar tegen het raam geplakt. Mijn moeder glimlachte en duwde zichzelf weer recht.
“Dat is Simone, dat wist je toch?”¯ Het bleef even stil in mijn hoofd. Simone? Maar toen viel het kwartje, en mijn hele dag was gemaakt.
We bleven nog eventjes kijken naar de bulldozers, maar al gauw beval mama me bij haar in de keuken te komen zitten, zodat ze me kon helpen met mijn sommen.

“...en over een anderhalf jaartje ma-xi-mum zouden we moeten kunnen verhuizen.”¯ kwebbelde Simone aan haar kant van het hek. Ze had vorige week de toestemming gekregen om de bouwwerken aan te vatten en wilde geen seconde meer verliezen. Ze wilde zo snel mogelijk weg uit Leipzig (“slechte herinneringen”¯), zodat ze zich met haar kinderen en kersverse echtgenoot kon settelen in een rustig dorpje, vlakbij een nieuwe stad. Bovendien bood Magdeburg een veel leukere sfeer. “Vinden jullie niet?”¯
“Ik ben volledig akkoord,”¯ stemde mijn moeder in, en ze nodigde Simone uit voor een kop thee en een stukje bosbessencake.

Samen zaten we in de keuken. Ik schommelde met mijn voeten en wilde Simone maar wat graag mijn kamer laten zien, maar ik had al lang begrepen dat zij en mama vooral met elkaar wilden kletsen. Dus in de plaats daarvan zette ik me goed in het zicht van zowel mama als Simone, met mijn wiskundeschrift op schoot, druk aan het werk.
“O, wat is ze ijverig!”¯ hoorde ik Simone vertederd zeggen, waarop mijn moeder iets antwoordde dat ik niet meer goed kon horen.
Nog een paar sommen en het rijtje was af. Om eerlijk te zijn kon het me niet zo veel schelen of ze nu correct waren of niet. Straks zou mama bij me komen zitten, de foute sommen aanstippen en dan kon ik toch weer opnieuw beginnen. Ik had zo’n hartgrondige hekel aan wiskunde dat er geen woorden voor waren.

Zo, klaar. Ik stond op en gaf mijn schrift aan mama, in ruil voor een stuk bosbessencake dat ik volledig opeiste zonder het te vragen. Volkomen bewust van het feit dat ik geamuseerd werd gadegeslagen, liep ik met mijn bord cake naar de woonkamer.
Op mijn gezicht kleefde een enorme, tevreden glimlach en ik hoorde maar half hoe Simone vertelde over haar eerste huwelijk, dat volledig op de klippen gelopen was. Ze had haar nieuwe man een jaar geleden leren kennen op een plaatselijk benefietconcert en het klikte meteen, vertelde ze. Bovendien was hij een goede invloed voor haar kinderen, die zwaar geleden hadden onder de recentelijk voltooide scheiding en de ruzies die daaraan voorafgingen.
Ik was tv aan het kijken, maar spitste mijn oren. Hertrouwen? Ik probeerde me in te beelden dat mama hertrouwde met een Goede Invloed Voor De Kinderen. Het lukte me niet.
Daarna probeerde ik aan papa te denken, iets dat gemengde gevoelens bij me opriep. Ik kon me hem niet meer herinneren. Zijn stem was een vervormde melodie en zijn gezicht was een vertroebelde, roze vlek met een bril. Foto’s hadden we niet. Ik hoefde ze ook niet meer. Ik was klaar met mijn grote zoektocht naar papa.
Op zolder stond nog steeds mijn kartonnen schoendoos, volgepropt met zelfgemaakte cadeautjes voor vadertjesdag en trots geschreven Nieuwjaarsbrieven uit de knutseluurtjes op school. Weggooien kon ik hem niet, maar ik wilde hem nooit van mijn leven nog aanraken.
Mama had me nooit verteld wat er precies gebeurd was op die bewuste avond, maar dat had niet gehoeven. Ik had het begrepen. Ik had begrepen dat hij ons niet wilde en dat was voorlopig genoeg geweest. Meer kon ik op die leeftijd niet aan. Bovendien ging het langzaam maar zeker met mijn moeder en dat was me meer waard dan duizend vaders die ons terug wilden.
Plots bood de televisie me geen troost meer. Ik stond op, holde de keuken in, onderbrak Simone’s verhaal over ‘recht krabbelen na een tegenslag’ en sloeg mijn armen om mijn mama heen.
“Ik hou van jou,”¯ prevelde ik. En ik zou haar nooit, nooit van mijn leven, verlaten zoals papa ons verlaten had. Al moest ik er een ton wiskundesommen voor maken.

“Vrijdag breng ik de kinderen mee,”¯ besloot Simone. “Dan kunnen ze kennismaken met Gabi. Ik weet zeker dat ze het goed met elkaar kunnen vinden.”¯
Ze glimlachte, gaf mijn moeder een zoen en bedankte haar voor de cake. Ik kreeg een liefdevolle aai over mijn bol en Simone liep ons slordige tuinpad af om een van werkmannen verdere instructies te geven.
Ik had begrepen dat ook Simone lang ongelukkig was geweest, maar toen ik haar het tuinpad zag aflopen, kon ik me dat niet inbeelden. Haar lange jas, haar mooie laarzen, de kleurrijke sjaal, haar lieve lach - dat was gewoon een plaatje dat niet kon overeenstemmen met geleden verdriet. En bovendien was Simone een goede fee. Ongelukkig zijn kon gewoon niet voor haar zijn weggelegd. Ik fronste.
Mama kneep me zachtjes in mijn schouder. “Kom op,”¯ zei ze zacht. “Er wachten rekensommen om gecontroleerd te worden.”¯
“Oh, mamaaa...”¯ Ik pruilde, maar mama was streng. Met een zucht zocht ik mijn schrift, terwijl mama de deur achter ons sloot.
Even later zaten we samen aan tafel om mijn mislukte huiswerk te verbeteren. Ik had meer dan de helft fout en de ganse avond werd opgevuld met de basisbeginselen van wiskunde. Allesbehalve leuk.
Ik wenste dat Simone langer gebleven was.

Als jullie allemaal duimen voor mijn laatste vier examens, dan... krijgen jullie allemaal bosbessencake? *lacht lief*


Reacties:

1 2

BAM
BAM zei op 29 okt 2011 - 22:45:
Zo'n klein meisje... en al zo veel mee gemaakt...

je schrijft echt vet goed! het raakt me echt


BAM
BAM zei op 29 okt 2011 - 22:45:
Zo'n klein meisje... en al zo veel mee gemaakt...

je schrijft echt vet goed! het raakt me echt


Discoverxme
Discoverxme zei op 4 okt 2011 - 11:10:
Ahh je verhaal is echt awesome! :'D


Evatjeu
Evatjeu zei op 1 mei 2011 - 21:59:
Leuk verhaal!! ^^Luv it!! ^^
Ga je nog verder?
xx


Midnight
Midnight zei op 1 mei 2011 - 21:34:
wauw, erg leuk en lief!

Snel verder?