Welkom op FanFic.nl

De Nederlandse website waar je fanfiction kunt lezen én schrijven.

Nu on-line: (0)

Home » Tokio Hotel » Vergissingen » 03. Meisjes aan de macht

Vergissingen

11 okt 2011 - 12:31

2206

7

436



03. Meisjes aan de macht

Hallo allemaal!

Eerst en vooral mijn excuses voor de lange pauze. Ik ga proberen weer regelmatig een hoofdstuk te posten, al weet ik niet in hoeverre ik dat kan waarmaken. Ik heb dit jaar namelijk belachelijk veel school- en leeswerk.
Toch ga ik mijn uiterste best doen om mijn verhalen (en vooral jullie, mijn lezers) niet te verwaarlozen. Hopelijk zijn jullie nog allemaal even nieuwsgierig naar Vergissingen en willen jullie het, ondanks de lange pauze, nog steeds graag lezen!
Hier heb ik hoofdstuk 3 voor jullie klaar. Het is ietsje langer dan de anderen, als goedmakertje voor mijn lange stilzitten. Enjoy!
Oh ja, hierna komen nog een paar stukjes van Gabi's kindertijd. Daarna schakelt het verhaal over op haar tienerleeftijd, waarin het verhaal zich voor het grote deel afspeelt.

I love you all! <3 Veel liefs,
Vespertine

Vorige keer:
Even later zaten we samen aan tafel om mijn mislukte huiswerk te verbeteren. Ik had meer dan de helft fout en de ganse avond werd opgevuld met de basisbeginselen van wiskunde. Allesbehalve leuk.
Ik wenste dat Simone langer gebleven was.



***


Eindelijk! Ik had de ganse week uitgekeken naar de dag waarop ik Simone weer zou zien. En haar zoons, want die zou ze voor het eerst meenemen naar de bouwwerf.
Dagenlang had ik afgeteld; telkens mama me in bed stopte, stak ik enthousiast een handje met opgestoken vingers omhoog, waarna ik geeuwend opsomde hoe lang het nog zou duren.
Vandaag was het eindelijk zover! Ik was een beetje bang geweest, maar ik kon niet meer ontkennen dat ik razend nieuwsgierig was. Als Simone hun moeder was, konden ze niet anders zijn dan fantastisch.

Toch?

Ik kwam thuis van school, parkeerde mijn fiets slordig onder het afdak in de tuin en holde naar het hek dat Simones tuin van de onze scheidde. Op mijn rug hing nog steeds mijn boekentas, schots en scheef omdat de hengsels niet meer van gelijke lengte waren.
Maar mijn aandacht was mijlenver te zoeken. Ik speurde de tuin af. Waar was Simone? Er was geen spoor meer te bekennen van bulldozers, maar in de plaats daarvan lag er een grote berg opgegraven zand in Simones tuin.
En helemaal bovenop die berg zand stonden twee brullende figuren die er, eh... exact hetzelfde uitzagen. Ze droegen identieke denim broekpakjes en hadden allebei een grote helm op hun hoofd, de ene een rode en de andere een gele. In hun handen hielden ze een plastieken schep en een kleine hark.

Waren dit Simones kinderen?

Ik was vergeten of Simone hun namen genoemd had en ik was te verlegen om zelf naar ze toe te gaan, maar gelukkig zag één van de twee me staan. Vrolijk zwaaide hij me toe.
“Hallo!”¯
Ik zwaaide terug en stond op mijn tenen om over het hek te kijken. De andere van de twee draaide zich om en keek verbaasd naar beneden. Intussen was de gele helm de berg al afgedaald. Hij holde naar het hek toe en keek me nieuwsgierig aan.
“Hallo! Ik ben Bill! En jij?”¯
Stilletjes, balancerend op de grens tussen verlegen en beleefd, stelde ik mezelf voor.
Een golf van herkenning lichtte zijn gezicht op. Had Simone ook iets over me gezegd? Maar hij begon te kletsen, alsof we elkaar niet pas net ontmoet hadden, en lachte breed.
“Tom en ik zijn bouwvakkers!”¯ verkondigde hij trots, met zijn hark over zijn schouder geslagen.
Trots keek hij achterover, naar de enorme puinhoop van modder.
“Wil je mee spelen? We gaan de tuin maken! Mama houdt van tuin, alleen hebben we nog geen... euh, tuin.”¯ Hij keek er een beetje moeilijk bij en wachtte mijn antwoord af.
Ikzelf hoefde daar niet lang over na te denken. Op een enorme zandberg klauteren en helemaal vuil worden?

Hell yes.

Ik knikte enthousiast en wurmde mezelf door het gat, dat gevormd werd door twee ineengestorte platen van het hek.
“Tooomi! Gabi speelt mee!”¯ brulde Bill naar de ander, die zich onmiddellijk de berg af haastte. Hij zwaaide wild met de schep in zijn handen en holde naar het hek, maar hij keek allesbehalve blij.
“Dat gaat niet!”¯ wierp hij hooghartig tegen, toen beneden was. Wat?
Ik stak boos mijn kin vooruit. “Waarom niet?”¯
“Omdat je een meisje bent!”¯
Hij sprak het uit alsof dat betekende dat ik vol groene pasta hing. Tegelijk stak hij zijn handen uit, alsof hij me daarmee op afstand kon houden. Ik was verbaasd. Ik had niet eens gevochten en hij had al een hekel aan me!
Pff. Wie deze aap met de rode helm ook was, als hij mij niet mocht, mocht ik hem niet.
En vechten kon ik.

“Euh. Tomi?”¯

Bill keek beteuterd heen en weer tussen zijn broer en mij. Hij leek te beseffen dat hij, wie hij ook als speelkameraad koos, hoe dan ook een van ons beide zou kwetsen. Paniek raasde over zijn gezicht, maar gelukkig kwam Simone eraan. Ze riep ons toe van in het midden van de tuin en zwaaide enthousiast.
“Hé, jullie hebben elkaar al ontmoet!”¯ Ze had rubberen laarzen aangetrokken om haar eigen kleding niet vuil te maken en ploeterde door het onregelmatige zandoppervlak. Ik keek onnozel naar de richting waaruit ze kwam aangewaggeld. Zelfs wanneer ze die vieze, modderige rubberlaarzen droeg, wist ik zeker dat ze zo meteen een toverstokje tevoorschijn kon halen om de wereld mooier te maken.
Ik stond het dichtst bij haar, dus ik was ook de eerste die een aai kreeg van Simone. Ze stond beschermend achter me, met haar handen op mijn schouders en ik voelde me oppermachtig tegenover die ene met de rode helm.
Hij blikte bokkig naar zijn moeder en ik glimlachte breed. Daar, roodaap.

“Gabi, dit zijn Tom en Bill. Ik heb je wel over hen verteld, he.”¯ Simone hurkte, zodat haar hoofd zich op mijn hoogte bevond. Ik rook een heerlijk zacht parfum dat me deed denken aan engeltjes en ik wilde me dichter tegen haar aan nestelen, maar Tom keek me van achter zijn broer met toegeknepen ogen aan en ik durfde me niet te bewegen.
Ik knikte braafjes en Simone kwebbelde volop tegen haar kroost over mij en mijn moeder. Ze stond op en wees met een vinger naar Bill en Tom. “Wees een beetje lief voor Gabi, oke? Ik wil haar moeder graag te vriend houden.”¯

Aha!
Vooral jij, dacht ik boos terwijl ik naar Tom keek.

“Kom op, nodig Gabi maar uit op jullie zandkasteel. Dan kunnen jullie samen spelen!”¯ spoorde Simone haar zoons aan, terwijl ze me stevig bij de schouders pakte en naar voren duwde.
Bill knikte serieus. “Hebben we al gedaan,”¯ zei hij trots, terwijl hij naar zijn moeder opkeek en naar de zandberg wees. “Kom je mee?”¯ Ik knikte en holde achter hem aan. Tom volgde zwijgend. Ik hoorde het stampen van zijn laarzen in het onkruid, maar ik keek niet meer om. Bill leek tevreden te zijn met de tussenkomst van hun moeder. Op die manier hoefde hij ook niet voor Tom te kiezen, die meer dan duidelijk maakte hoe hij over mij dacht.

Samen spelen was maar een half succes geweest. Bill was enthousiast aan het harken geslagen op de grote zandberg en had ergens een tweede schep vandaan gehaald, waarmee ik kon spelen. Hij maakte er geen probleem van om de zandberg te delen, zong luidkeels liedjes (die mij maar half bekend in de oren klonken) en harkte grote motieven van boven tot beneden en weer terug.
Luid zingend marcheerde hij over de berg en intussen vertelde hij honderduit over zijn leven. Wat een kletskous was dat, zeg. Maar ik merkte dat ik het leuk vond en luisterde gefascineerd naar zijn verhalen. Ik was zelf allesbehalve spontaan, zeker wanneer ik vreemden ontmoette. Het deed me onwaarschijnlijk veel deugd dat Bill, net zoals zijn moeder, het brandmerk ‘lastpak’ niet op mijn voorhoofd leek te zien staan. En ik genoot ervan dat iemand zo aardig tegen me deed.
Ja, met Bill wilde ik best bevriend raken. Maar zijn broer, Tom... die had ik het liefst een grote mep op zijn rode helm verkocht. Ik had een schep, net zoals Tom, dus ik had het makkelijk kunnen doen.
Maar ik dacht aan mama, die me die ochtend nog had opgedragen om alsjeblieft kalm te blijven op school. Ik mocht me niet te veel aantrekken van wat Jannik over me zei. Jannik was gewoon een pestkop, die had je overal, drukte ze me op het hart. Als ik op hem inging, zei dat alleen maar iets over mij en niet over hem. Wat ze daarmee bedoelde, begreep ik toen helemaal nog niet, maar de boodschap was wel blijven hangen. Ik beet op mijn wangen en duwde de aandrang om Toms helm van zijn hoofd af te meppen weg Samen met Bill schepte ik er lustig op los - maar niet voor lang.

“Biiill!”¯ klaagde Tom. “Gabi zit op mijn stuk!”¯
Ik keek verbaasd op en zag dat Tom boos voor me stond te wijzen. “En ze heeft ook een schep! Biiill! Meisjes spelen niet met scheppen!”¯
Niet op ingaan, niet op ingaan… Te laat. Ik smeet mijn schep nog net niet op de grond en kneep mijn ogen dicht. “Wat doen meisjes dan?”¯ riep ik boos.
Hij keek alsof ik iets dat doodeenvoudig was niet begreep en zei traag: “Die spelen met poppen.”¯
O, wat een eikel! Ik wrong de steel van mijn schep haast om en deed mijn uiterste best om stil te blijven staan. Boos keek ik van hem naar zijn broer. Tom deed hetzelfde.
“Toch?”¯ eiste hij Bills mening. Die keek er moeilijk bij en besloot heel diplomatisch, met een uiterst schuldig gezicht: “Marianne speelt met poppen...”¯
Wie was Marianne in godsnaam? Wat hadden haar poppen met mij te maken?
Gekwetst keek ik van mijn schep naar Bill, die me in het begin zo aardig had geleken. Oh nee, tranen!
Mijn onderlip begon te trillen en stak boos en verdrietig vooruit, terwijl ik me met een grote frons omdraaide. De schep wierp ik naast me neer en ik holde de berg af. De tranen prikten achter mijn ogen, zo erg dat ik niet zag hoe Bill me spijtig nakeek.
Ik was al op weg naar het gat in het hek, toen ik Simones mooie sjaal herkende aan de straatkant. Toms triomfantelijke uitdrukking, toen ik half snikkend de berg afholde, zweefde nog steeds voor mijn ogen. De drang om hem een mep te geven vloeide nog steeds door mijn lijf.
Dus in de plaats van snel door het hek te kruipen, veranderde ik vlotjes van koers en besloot ik om netjes het lange hek te volgen en via de straatkant naar mijn eigen huis te gaan. De tranen, die nog steeds achter mijn ogen prikten, dirigeerden mijn pas venijnig Simones kant op.
Je zou het misschien niet zeggen, maar kinderen weten verdomd goed hoe ze mensen kunnen manipuleren. ‘Ik ga het tegen mama zeggen’ was een veelgebruikt fenomeen, en in mijn geval ging ik nu regelrecht op Simone af. Dat zou hem leren.
Ze merkte me onmiddellijk op en sloot een gesprek over leidingen af. Vlak voordat ik haar voorbijliep, wees ze een grote vent met een dikke, zwarte snor naar het huis. Haar stem zweefde me verbaasd achterna.
“Gabi? Ga je al naar huis?”¯ Ik knikte. Ze keek me verrast aan en hurkte opnieuw bij me neer, zodat ze op mijn ooghoogte was. Ik vond het prettig wanneer ze dat deed, want het gaf me het gevoel dat ze me serieus nam. Het leek haast alsof het haar ook werkelijk interesseerde wat ik te vertellen had. “Wil je niet met Tom en Bill spelen?”¯
Ik haalde mijn schouders op en mompelde iets over Tom. Simone keek half begrijpend en zuchtte. “Willen mijn jongens je niet laten spelen?”¯
Haar stem klonk zo zacht dat mijn lip opnieuw trilde. Oh, nee. Ik voelde rode vlekken verschijnen op mijn gezicht. Mijn vertroebelde ogen lieten dikke tranen, restanten van Janniks brute woorden, over mijn kaken lopen.
Ik huilde, voor Simones ogen nog wel, maar ze was lief voor me en ze veegde mijn tranen met een nieuwe, schone zakdoek weg. Ik wierp een blik over mijn schouder, snikte en zag dat Tom en Bill op de berg allebei naar me keken.
“Gabi toch. Zal ik je naar huis brengen?”¯ vroeg Simone, terwijl ze zachtjes mijn wang aaide en me geruststelde. Ik haalde diep adem en knikte. “Maak je geen zorgen, ik praat vanavond een hartig woordje met mijn jongens en jij gaat lekker thuis iets anders doen. En de volgende keer dat jullie elkaar zien, gaat het vast weer beter!”¯
Ik schrok. Volgende keer? O, juist. Ze werden onze buren. Ik zat voor eeuwig met die baviaan opgescheept.
Braafjes knikte ik en Simone liep met me mee. Ze wilde niet dat ik helemaal alleen thuis was en bleef eventjes bij me in de keuken, totdat mijn moeder thuiskwam van het werken. Het was nog maar voor heel even dat mijn moeder een uur langer moest werken dan voorzien. Dat ik dan dat uur voorlopig alleen was, was - als ik het nu zo bekijk - een tikje onverantwoord. Maar de buurt was veilig en Simone had voorgesteld om een oogje in het zeil te houden. Ik kroop weg in haar hartverwarmende aanwezigheid en probeerde niet meer aan Tom te denken.


Wat vinden jullie van de eerste ontmoeting tussen Gabi en de tweeling? Hadden jullie zoiets wel verwacht? Let me know!


Reacties:

1 2

BAM
BAM zei op 19 juni 2013 - 23:43:
Als je weer meer tijd hebt, ga je dan ook hier weer mee verder?? ik hou zo veel van dit verhaal...


Maar PL Is nog altijd mijn favoriet :3


RockPrincess
RockPrincess zei op 24 mei 2012 - 15:34:
Ik vind het geweldig <3 ga je hier nog mee door? :3

xxx


MoonRocker
MoonRocker zei op 11 nov 2011 - 22:17:
-sorry voor de enorm late reactie, don't worry, I like your writing, I've just been veeeeery busy-

Dat met die helmen was zo leuk. En Tom is gemeen! Wat stom om te zeggen. "Meisjes spelen met poppen", pff! Maar gelukkig is Bill wel lief. For the most part.
Ik vind het leuk en ik ben zeer benieuwd naar het vervolg :3

xo<3


BAM
BAM zei op 29 okt 2011 - 23:05:
Awww. Tom jij bent gemeen!! *geeft tom billenkoek*

Bill is wel lief *geeft koekje aan bill*, en dit hoofdstuk is ge-wel-dig


Discoverxme
Discoverxme zei op 18 okt 2011 - 16:45:
Ik zat voor eeuwig met die baviaan opgescheept.


Ik moest echt lachen om deze zin. :'D
En Tom is echt een bitch, beetje teleurstellend haha.
Ik kan me zo inleven, echt een tof verhaal! <3