Welkom op FanFic.nl

De Nederlandse website waar je fanfiction kunt lezen én schrijven.

Nu on-line: (0)

Home » One Direction » De Kelder » Epiloog

De Kelder

6 aug 2013 - 12:07

758

15

568



Epiloog

Het kantoor was slechts verlicht door één simpele bureaulamp en hoewel het zo’n beetje de hele ruimte verlichtte, voelde hij zich opgesloten in de duisternis. Raspend haalde hij adem, probeerde hij zichzelf te kalmeren. Het was zijn werk, altijd al geweest en vaak was het moeilijk. Moeilijk en zwaar.
Toch was het dit keer anders. Dit keer ging het om kinderen.
Met trillende, klamme handen pakte hij de kartonnen doos beet en trok het naar zich toe. Zijn laptop schoof hij naar de hoek van het bureau en een zucht verliet zijn lippen. Het was al laat, het gebouw was bijna compleet verlaten en toch wilde hij er nu aan werken. Een vrouw had hij toch niet en zijn dochter was oud genoeg om zichzelf in te stoppen.
De gedachte aan zijn dochter deed hem moeilijk slikken terwijl hij de stapel brieven uit de doos pakte. Hij legde ze netjes voor zich neer op het mahoniehouten bureau, de kartonnen doos zette hij op de grond. Met tegenzin schoof hij zijn bureaustoel aan, haalde een hand door zijn korte, zwarte haren en pakte de eerste brief van de stapel.
Zwijgend begon hij te lezen.

6 Juli, 2008

Vandaag is de dag van het voetbaltoernooi. Ik had me er zo erg op verheugd. Vol goede moed was ik op de fiets gestapt, op weg naar Liam. (...)


De man hield zijn wijsvinger bij de desbetreffende regel en pakte een leeg vel uit zijn bureaula, gevolgd door een pen. Hij schreef de naam ‘’Liam’’ op, samen met de datum en vervolgde het lezen. Met pijn in zijn hart.


(...) Stiekem hoop ik dat ik hier zo snel mogelijk uit mag. Dat ik zo snel mogelijk terug naar jullie mag. Naar jou, naar papa en naar de meisjes. Maar vooral naar jou, mama. Ik mis je. (...)

Zuchtend legde de man zijn pen weg en verfrommelde hij het vel papier met enkele woorden erop. Deze zaak moest opgelost worden, dat was wel duidelijk. Beide jongens verdienden gerechtigheid.
Keiharde gerechtigheid.
Maar ook hij wist dat het op deze manier niet ging lukken. Niet via deze brieven, niet via verhoringen. Natuurlijk moest hij nog met beide jongens praten, natuurlijk moest hij met de ouders spreken en ook met hun vrienden. Maar hij ging het daardoor niet oplossen. Hij niet, Katherine niet, geen enkele agent. De enige manier waarop dit opgelost zou kunnen worden, was door het oppakken van de twee misdadigers. Twee internationale criminelen, waarvan hij allang had moeten weten dat ze hierachter zaten. Niet alleen achter de ontvoering van deze twee tieners, maar ook achter de andere kidnappingen. Die van alle meisjes.
Alle vermoorde meisjes.
Hij wist dat ze er goed aan gedaan hadden de jongens op tijd te vinden. Het gaf hem een soort van veiligheidsgevoel, omdat hij nu wist dat zijn aanpak had gewerkt. Het sturen van pakketjes met dreigingen, het sturen van brieven namens een chief – beide mannen waren erin getrapt. Ze waren dan misschien gevlucht, ontkomen, maar hij en zijn collega Katherine hadden in ieder geval deze twee jongens hun leven terug kunnen geven. En hij wist, met heel zijn hart, dat zij hem er eeuwig dankbaar voor zouden zijn.
Met die gedachte las hij de rest van de brief. En ook van de tweede, de derde en alle anderen. De oudste jongen, Louis, was slim. Hij had bewijs opgeschreven, al deed het de man nog zo pijn zijn woorden te lezen. Hoe dan ook, het was ongelooflijk belangrijk, want zo konden ze het allemaal in verband brengen met de twee criminelen. De twee die dezelfde misdaad bij andere tieners had gepleegd.
Ze zouden de twee mannen oppakken en voor altijd achter slot en grendel opsluiten. Hij zou niet rusten voordat de jongens gerechtigheid hadden gekregen, en zo ook de meisjes.
Al waren ze niet meer op aarde, ze verdienden gerechtigheid. Elk slachtoffer verdiende dat.
En hij zou niet rusten voordat ze gepakt waren.



EINDE



Dit verhaal is geïnspireerd op een waargebeurd verhaal, dat zich afspeelt in België, 2005. Misschien dat jullie er ooit van hebben gehoord, het heet de zaak Detroux.


Bedankt voor het meelezen! Jullie reacties waren een grote inspiratie en ik wil jullie allemaal bedanken, voor de steun & toeverlaat.
Stelletje schatten.<3

Anyways, zoals de meesten van jullie weten heb ik een vervolg geschreven op mijn verhaal: Until Death Do Us Apart. Sommigen van jullie hebben het gelezen, sommigen ook niet. Het vervolg heet Zijn Stem en in principe kan je het ook lezen als je UDDUA niet hebt gelezen. Vragen kan ik altijd beantwoorden. En anders - see you soon! (:

Voor de liefhebbers: Zijn Stem


Reacties:

1 2 3

1Diloveniall
1Diloveniall zei op 6 aug 2013 - 13:18:
Wauwwwwwww!
Ik heb echt ontzettend genoten van dit verhaal, maar dat wist je natuurlijk al (:
Natuurlijk ga ik ook Zijn Stem lezen, want ik hou van jou en je verhalen.

Maaaaaaaaaaar. Een vraagje nog hierover, was er uiteindelijk helemaal geen chief? Want de politie zegt dat ze die twee mannen op moeten pakken, en dan neem ik aan dat hij de Rus en Ed bedoeld.

Anyways, it was a beautiful story!


Chayenne
Chayenne zei op 6 aug 2013 - 13:12:
Ik schok toen ik het woord Einde zag staan. Maar toch wist ik dat het ging komen.
Jezus ;( Sowieso ten eerste, een echt verhaal. Ik wist dat het echt was. Daarom word het ook nog veel indrukwekkender. Wouw. Ik vind het erg.
Ik ben blij dat Louis en Harry gevonden zijn
Hebben ze uiteindelijk de daders nog te pakken gekregen?
Mooi verhaal, mooi beschreven ook. Geweldig<3


Harrylover
Harrylover zei op 6 aug 2013 - 13:01:
Ik ga zeker een keer naar andere verhalen van je kijken want je schrijft heel mooi. Het was echt een leuk verhaal jammer dat het afgelopen is.
Xxx


1Dzayn
1Dzayn zei op 6 aug 2013 - 12:42:
Woaahh. Dus als ze niet op tijd waren geweest waren Harry en Louis ook vermoord. Omfg

Hm ja die zaak. Heb ik van gehoord. Die gast is echt gestoord

Anyways. I loved this story en ik ga snel een kijkje nemen bij Zijn Stem.
Al zal t niet erg goed zijn vior mijn arme hart

Xoxo


Lotteimy
Lotteimy zei op 6 aug 2013 - 12:11:
Aww, is dit verhaal al afgelopen? Jammerrr
Maar ik ga binnenkort snel een kijkje nemen bij Zijn Stem
See you soon! I loved the story, xoxo