Welkom op FanFic.nl

De Nederlandse website waar je fanfiction kunt lezen ťn schrijven.

Nu on-line: (0)

Home » Divergent » Natalie Eaton

Natalie Eaton

29 dec 2014 - 13:43

AL

582

1

"Nelson Mandela kwam op voor zijn soortgenoten en de uitbuiting van zwarten,".
Ik schrijf op het volgende lijntje van mijn cursusblok in zwierige letters "Nelson Mandela - uitbuiting zwarten"
Het klaslokaal ruikt muf en de muren zullen ooit mooi groen geschilderd zijn maar nu is het meer een soort vaal geel. Ik ben moe en als ik rond mij kijk zie ik dat mijn medeleerlingen er ook zo uitzien.
Nadat we Nelson Mandela behandelt hebben beginnen we over de Zuiverheidsoorlog en de gevolgen daarvan.
Hoe verder de les vordert, hoe meer ik afgeleid ben en hoe liever ik naar huis wil.
"Na de Zuiverheidsoorlog was er nog steeds een grote verscheidenheid aan Genetisch Zuivere en Genetisch Beschadigde mensen. Denk even terug aan Nelson Mandela en de zwarten. Zij komen overeen met de Genetisch Beschadigde mensen. Ze voelden zich uitgebuit en kregen minder betaald voor hun job..."
"Riiiiiiiiiiiiiing", eindelijk gaat de verlossende bel.
"Natalie!", hoor ik Tessa roepen.
Net voordat ik me wil omdraaien om het lokaal te verlaten zie ik Mevrouw Bossuyt de PowerPoint aflsuiten en zie ik een dia die we nog niet behandeld hebben. Er staat een mooie vrouw, eerder een meisje, op. Ze heeft mooi blond haar en ronde kaken. Ze heeft een tatoeage en eerder een bleke huid.
Het is raar om te zeggen maar.... ze lijkt op mij.
"Natalieeeee!", schreeuwt Tessa opnieuw.
Ik besluit me om te draaien en met haar mee te lopen naar buiten.
"Heb je nog ruzie met je vader?", vraagt Tessa me.
Gisteren had ik knallende ruzie met mijn vader, hij heeft een nieuwe vriendin en ze is gemeen. Mijn moeder heb ik nooit gekend. Mijn vader wil niet veel over haar kwijt, ik denk omdat het nog te veel pijn doet. Hij zegt vaak dat ik op haar lijk en dan zie ik de pijn in zijn ogen, maar ook nog steeds verliefdheid. Ik weet niet waarom hij nu samen is met Jessica: we weten allebei dat hij niet eens écht van haar houdt. En Jessica houdt ook niet echt van vader denk ik; ze is uit op zijn geld want mijn vader is politicus. Ook mijn oma is een politica. Het lijkt mij de saaiste job ter wereld en snap niet wat mensen eraan vinden. Ikzelf zou liever iets actiever doen, iets waar ik mijn energie kwijt kan. Ik zou graag...

"NA-TA-LIEEEEEE", schreeuwt Tessa.
Op zachtere toon vervolgt ze: "Stop nu eens met piekeren en vertel me eens hoe het met je gaat."
Ik vertel hoe ik mijn vader wou slaan, maar opeens greep hij me vast en hij is heel sterk als ik eerlijk ben. Hij heeft wel een buikje, maar als hij zou trainen zou hij zeker knap zijn.

Ik neem afscheid van Tessa en loop naar huis. Ik loop langs een blok met allemaal dezelfde, grijze huizen. Ze zijn vervallen en maar goed ook want ik snap niet waarom je hier zou willen wonen. In de straat lopen veel mensen en ze zien er allemaal een beetje depressief uit, alsof ze geen levensdoel hebben.


Wanneer ik thuiskom in het appartement van vader vraag ik hem ernaar.
Zijn antwoord is niet wat ik verwacht had: "Wees blij dat je geen onmogelijk doel hebt waar je dacht en nacht naar streeft. Het zou je verwoesten. En die grijze huizen zijn NIET lelijk: er zullen wel mensen zijn die ze mooi vinden, of misschien moesten ze daar wel wonen!"

Juist op dat moment komt mijn oma Evelyn binnen. Ze kijkt met een boze blik naar mijn vader en zegt: "Tobias, dat kind stelt gewoon een vraag. Je hoeft niet zo te snauwen!"
Ik geef haar dankbaar een knuffel en ga verder naar mijn kamer om huiswerk te maken. Voor geschiedenis moet ik informatie opzoeken over Tris Prior. Zij zou in de geschiedenis iets betekend hebben. Net wanneer ik een juiste website gevonden hebt roept oma om te zeggen dat het etenstijd is. Ik zet mijn pc op stand-by en laat het bestand over Beatrice Prior staan en denk er verder niet meer over na.

Hoofdstukken

  1. 1.
    582 woorden, 2 reacties, laatste update: 29 dec 2014 - 13:43

Reacties:


Neverending zei op 22 juli 2015 - 22:58:
WoW dat einde was cool ik schrok er wel een beetje van !
Ik heb het laatste deel nog niet gelezen en ben nu helemaal in de stress geschoten ...
Ik vind dat het erg mooi is geschreven,allen soms klinkt alsof het zo recht uit je gedachten " ploink" op deze site verscheen.dat heeft iets eerlijk maar ook iets geks
Ga zo door